Kanały:
Wpisy
Komentarze

Tematem dzisiejszego wpisu będą odznaczenia  jakie otrzymał za swojego życia książe Józef Poniatowski. Na portretach , również  w miniaturze , możemy zobaczyć  naszego bohatera narodowego z licznymi  orderami.Specjaliści od falerystyki pewnie nie mają kłopotów z ich rozpoznaniem ale dla mniej wtajemniczonych może stanowić to problem .

W ubiegłym roku prowadziłem z jednym z kolekcjonerów miniatur dyskusje na ten temat.Mając niekompletną  wiedzę wyciągnąłem  błędne wnioski.Niedawno temat  ponownie odżył w korespondencji z pracownikiem jednego z rosyjskich muzeów .Postanowiłem więc zebrać  informacje o historii nadań orderowych księcia.

Swoje ustalenia prezentuje poniżej.

Order św.Stanisława nadany w  XII 1786  roku.

Polski order rycerski, ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1765 jako order jednoklasowy.Do otrzymania orderu należało m.in. udowodnić szlachectwo.W  1794 zniesiony,ponownie ustanowiony w 1807  w czasach Księstwa Warszawskiego.

.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Order Orła Białego  nadany w 1787

Najstarsze i najwyższe odznaczenie państwowe Polski nadawane za  zasługi cywilne i wojskowe dla pożytku Rzeczypospolitej Polskiej, poczynione zarówno w czasie pokoju jak i w czasie wojny.Order Orła Białego noszony jest na wstędze błękitnej przewieszonej przez lewe ramię do prawego boku. Gwiazdę Orderu, początkowo haftowaną, nosi się na lewej piersi.
Order Orła Białego nadano na rozkaz carycy Katarzyny II wielu Rosjanom. Order wygasł po III rozbiorze.Ponownie został ustanowiony w 1807 jako najwyższe odznaczenie Księstwa Warszawskiego

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Książe z Orłem Białym na portrecie Grassiego.

.

Order Virtuti Militari – nadania :

Krzyż Komandorski -1792

Krzyż Wielki -25 II 1809

Najwyższe polskie odznaczenie wojskowe ustanowione przez Stanisława Augusta Poniatowskiego.Nadane po raz pierwszy w 1792r.

W 1794 odznaczone zostało zawieszone przez Katarzynę II. Na prośbę ks. Józefa Poniatowskiego ,dekret wydany  26.XII. 1806 r.  przez króla saskiego i księcia warszawskiego  Fryderyka Augusta  przywraca to odznaczenie pod nazwą Order Wojskowy Księstwa Warszawskiego.

W sumie w okresie Księstwa Warszawskiego nadano łącznie 2569 orderów Virtuti Militari, w tym:
I klasy – Krzyż Wielki – 2
II klasy – Krzyż Komandorski – 10
III klasy – Krzyż Kawalerski – 504
IV klasy – Krzyż Złoty – 23,
V klasy – Krzyż Srebrny – 1130.

Gwiazda do Krzyża Wielkiego Virtuti Militari księcia Józefa Poniatowskiego  /Muzeum Narodowe w Krakowie/.

Książę Józef otrzymał ją z rąk księcia Fryderyka Augusta w roku 1809. Był pierwszą z dwóch osób udekorowanych tak wysokim odznaczeniem aż do roku 1918.Gwiazda do Krzyża Wielkiego Orderu Virtuti Militari trafiła do Muzeum Narodowego razem ze  kolekcją Emeryka Hutten-Czapskiego, który kupił odznaczenie od Henryka Steckiego, a ten nabył je od sukcesorów osobistego kamerdynera księcia Józefa. Jest jedynym egzemplarzem na świecie.

.

Order Czarnego Orła – nadany  13.III 1802 roku

Najwyższe odznaczenie Pruskie

Insygniami orderu są emaliowany na niebiesko krzyż maltański z czarnymi orłami między ramionami, w medalionie awersu którego znajduje się na złotym tle spleciony monogram  FR. Order noszony jest na pomarańczowej wstędze z lewego ramienia na prawy bok.Kawalerowie Czarnego Orła nosili zawsze krzyż komandorski Orderu Czerwonego Orła jako dekorację na szyi.
Miał w czasach napoleońskich dwie klasy

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

.

.

Order Czerwonego Orła nadany  13 III 1802 roku

Drugie odznaczenie pruskie zostało ustanowione 17 XI 1705 r. przez Jerzego Wilhelma Hohenzollerna.Król Fryderyk Wilhelm II Hohenzollern nadał mu status drugiego najwyższego orderu rycerskiego w Królestwie Pruskim, po Orderze Czarnego Orła.

Order do 1810 posiadał tylko jedną klasę, Wielki Krzyż, noszony na wstędze i posiadający ośmiopromienną gwiazdę.

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

.

Królewski Order Obojga Sycylii – nadany w 1809, po zakończeniu wojny z Austrią.

Order ustanowiony w  1808 przez Józefa Bonaparte .Zachowany przez marszałka Murata.Była to pięcioramienna gwiazda z czerwoną emalią.Pośrodku widniał koń i dewiza. Gwiazdę zwieńczał orzeł nad którym była korona. Zniesiony w 1819 r po powrocie Burbonów.

Noszony na niebieskiej wstążce.

.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

.

.

Legia Honorowa nadania :

komandoria Legii  Honorowej – 22 VII 1807

Krzyż Wielki Legii  Honorowej – 14 VI 1809
Odznaczenie ustanowione przez 11.VII 1804 przez Napoleona Bonaparte jako najwyższe francuskie odznaczenie. Był to 5-ramienny krzyż z wizerunkiem cesarza zawieszony na czerwonej wstędze. Miał cztery klasy.O nadaniu decydował sam cesarz i na jego ręce składano postulaty o przyznanie tego odznaczenia.Napoleon odznaczał tym orderem w latach 1804-15.Wśród nich było także wielu Polaków walczących po stronie Napoleona.

Noszony na czerwonej wstążce.

Miał 4 klasy:

1.Krzyż Wielki (Grand Croix)

2.Wielki Oficer(Grand Officier)

3.Komandor(Commandeur)

4.Oficer (Officier)

Wielki Krzyż Orderu Legii Honorowej ze wstążką po ks. Józefie Poniatowskim / Fundacja Książąt Czartoryskich/

Wielki Krzyż Orderu Legii Honorowej pozyskała dla Muzeum Książąt Czartoryskich jego założycielka, Izabela Czartoryska, niedługo po tragicznej śmierci księcia Poniatowskiego w wodach Elstery.

Gwiazda orderu Legii Honorowej po ks. Józefie Poniatowskim / Fundacja Książąt Czartoryskich/.

.

.

Order Zakonu Maltańskiego, klasy III – Kawaler Honoru i Dewocji,  nadany w 1798 roku.

Order dla członków,którzy nie złożyli ślubów.

Noszony na czarnej wstążce.

.

.

W tym miejscu składam podziękowania Panu Marcinowi Ochmanowi z Muzeum Wojska Polskiego i Panu Marcinowi  Baranowskiemu /www.napoleon.org.pl/ za udzieloną pomoc.

Spodziewałem się , że informacje zawarte w moim poprzednim wpisie dotyczące nierozpoznanej księżniczki Cecilii von Oldenburg wcześniej czy pózniej dotrą do galerii Borisa Wilnitsky. Tak  też się stało i obecnie oferta sprzedaży obu portretów została rozszerzona  dodatkowym opisem.

Nie należę do osób o nadmiernie rozbudowanym ego ale  nowy opis troszeczkę mnie zirytował. Czytamy w nim , że Boris Wilnitsky 10 lat tkwił w niewiedzy co do portretowanej a nowe  informacje i zdjęcia  uzyskał 6 marca, mailem od swojego przyjaciela. Tym przyjacielem nie  byłem ja .

Nie chce mi się wierzyć ,by Pan Wilnitsky nie próbował dowiedzieć się o pierwotne zródło informacji ,z którego czerpał tenże przyjaciel. Wydaje mi się , że naszemu blogowi należało się dobre słowo w tej sprawie , tym bardziej,że po identyfikacji miniatury zyskały na atrakcyjności i wartości .

Wyjaśnić należy jeszcze jedną rzecz. Zdjęcia miniatur szwedzkiej księżniczki pobrałem ze strony galerii sporo czasu wstecz , kiedy nie były publikowane ze znakiem identyfikacyjnym galerii . Pojawienie się tego znaku odebrałem jako potwierdzenie prawa własności ,które  pozostaje  zawsze widoczne z chwilą wykorzystania  zdjęć w innym miejscu niż strona internetowa galerii.

Uważam ,że należy  to prawo w pełni  szanować.

Istnieje możliwość , jak podaje komunikat zamieszczony na witrynie , otrzymania zdjęcia wolnego od znaku identyfikacyjnego po uiszczeniu opłaty 25 euro. Wprowadzenie takiej usługi pozostaje prawem właściciela i nie budziłoby moich zastrzeżeń ,gdyby nie jeden detal. W obecnym opisie miniatur znajdziemy zdjęcia Cecylii von Oldenburg   pobrane z mojej strony, na których również  znajduje się “watermark ” galerii Borisa Wilnitsky.

W mojej ocenie mamy miejsce z nadużyciem. Galeria nie ma prawa pobierać opłat – zarabiać na zdjęciach miniatur ,których nie jest właścicielem.

Przypominam ,że właścicielem miniatury jest Muzeum Narodowe w Warszawie i do muzeum należą wszelkie prawa związane z udostępnianiem  swoich zasobów . Korzystam z nich  na potrzeby bloga  ale nie przyszłoby mi do głowy ,czerpać  z tego korzyści finansowych.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Na stronie galerii znajdziemy nowe ciekawe informacje przybliżające historię  powstania miniatur  Cecylii .

W roku 1820 mieszkał w Wiedniu starszy brat księżniczki  Gustaw służący w armii austriackiej w randze generała majora.Po śmierci matki / 1826/ Cecylia i jej siostra Amalia  zostają zaproszone przez brata i w lecie 1829 roku przybywają do Wiednia.W sierpniu-wrześniu przebywały panie  w mieszkaniu Gustawa w Zamku Królewskim w Schonbrunn, od października 1829 do czerwca 1830 roku mieszkały w mieszkaniu brata w Pałacu Auersperg w centrum Wiednia. W tym czasie , to jest ,na przełomie lat 1829/1830  powstaje miniatura malowana przez Daffingera. Następnie Cecylia a może jej  brat zleca wykonanie replik. Te maluje je uczeń- asystent wiedeńskiego mistrza- Emanuel Tomasz Peter. Pierwsza w sygnowaniu odwołuje się do oryginału , pod drugą , tą z zbiorach MNW, podpisuje się Peter bez odwołania.

W lipcu 1830 r Cecylia poznaje w Karsruhe swojego przyszłego męża ,wielkiego księcia Pawła Friedricha Augusta von Oldenburg. Kilka tygodni pózniej zostają  ogłoszone zaręczyny.6 grudnia 1830 Cecylia ponownie przybywa d0 Wiednia by rozpocząć przygotowania do ślubu . Ceremonia odbywa się  5 maja 1831 roku . Półtora miesiąca pózniej małżonkowie opuszczają Wiedeń.

Cecylia i książę Paweł mieli trójkę synów.Ostatni rodzi się  w 23 stycznia 1844 r. W wyniku powikłań po porodowych ,księżniczka  Cecylia von Oldenburg dostaje wysokiej gorączki i  po trzech dniach umiera.

W ofercie wiedeńskiej galerii Boris Wilnitsky Fine Arts znajdziemy wyjątkową  pare miniatur,którą właściciel określa tytułem  M.M.Daffinger and E.Th.Peter -  Master and Pupil -  Original and Copy – SENSATION!!!

Zgodzić się trzeba ,że takie zestawienie a i możliwość nabycia w jednym miejscu oryginału mistrza miniatury oraz kopii jego równie utalentowanego ucznia  to wyjątkowa  oferta na rynku sztuki.

W tłumaczeniu opisu oferty czytamy :

” Dwa identyczne portrety austriackiej wysoko urodzonej  damy, dwa wybitne dzieła dwóch najlepszych miniaturzystów wiedeńskich XIX wieku.
Pierwszym z nich jest najwyższej jakości pracą jednego z najlepszych austriackich miniaturzystów Moritza  Michaela Daffingera! Ta  miniatura z portretem młodej kobiety szlachetnej to prawdopodobnie jedna z trzech najlepszych pozycji wśród  czterech tysięcy jakie posiadamy  w naszej kolekcji .
Druga  miniatura  jest kopią do wspomnianej pracy, namalowaną przez najlepszego ucznia Daffingera – Emanuela Thomasa Petera. Jest to typowy przypadek  gdy inny członek rodziny chciał mieć replikę portretu,  ponownie namalowaną przez autora oryginału  lub jednego  z jego najlepszych następców. W naszym przypadku był to najlepszy Daffingera następca -  Emanuel Tomasz Peter, który został zatrudniony do wykonania repliki.

Nigdy dwa dzieła, oryginał i kopia nie zostały  połączone w jednej kolekcji. Stanowi to absolutnie rzadką okazje, która powinna być  interesująca  dla każdego  muzeum lub  prywatnego kolekcjonera “.

Tyle z opisu  Borisa Wilnitsky , poniżej zdjęcia – miniatura z lewej  to Daffinger a z prawej to Peter.


.


.

..

.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

W innych podanych informacjach znajdziemy:

Wymiary: Daffinger: bez  ramki :11,0 x 8,0 cm, z ramką : 13,0 x 10,8 cm

Peter:  bez ramki :10,4 x 8,0 cmz ramką 14,2 x 11,9 cm

Technika: Daffinger: oil on ivory; Peter: watercolor on ivory

Sygnowanie: Daffinger’s miniature – Daffinger;  Peter’s miniature – Em. Peter n.(ach) Daff.

Datowanie : około 1820

Pochodzenie : miniatura Daffingera z prywatnej kolekcji z Nowego Jorku , miniatura Petera – wchodziła w skład zbioru ” noble collection”  z  Warszawy !!!

Pracownicy Boris Wilnitsky Fine Arts, tej  niewątpliwie  ważnej na rynku europejskim galerii  miniatur nie wykazali się nadmierną starannością i dociekliwością w ustaleniu tożsamości portretowanej damy.

Postaram się więc,im  pomóc.

Na początku należy stwierdzić , że nie jest to jedyna kopia portretu jaką namalował Emanuel Thomas Peter. Znana jest mi jeszcze jedna i znajduje się w zbiorach …. Muzeum Narodowego w Warszawie.

Oznaczałoby to, że w może nieodległej  przeszłości w naszej stolicy były obie  kopie E.Th.Petera.

Portetowaną nie jest to jak określono,  “austriacka wysoko urodzona dama”  lecz  księżniczka Cecilia von Oldenburg  (1807-1844), córka króla Szwecji  Gustawa IV Adolfa,  żona Pawła Fryderyka Augusta,wielkiego księcia Oldenburga /od 1831 roku/.

.

.

.

Miniatura MNW /powyżej/ -  gwaszakwarela na kości o wymiarach  10,5 x 7,4 cm. Sygnowana Em.Peter.

B.Wilnitsky mylnie datuje  czas powstania miniatury  wpisując go lata 20 te XIX wieku . Cecylia była wówczas młodą  nastolatką. Z portretu natomiast ,spogląda na nas piękność o pełnych kobiecych już  kształtach .Miniatura powstała dużo pózniej ,około 1835 – 37  roku.

Dodam jeszcze ,że w  warszawskich zbiorach muzealnych znajduje się   miniaturowy portret  brata Cecylii , księcia  Gustawa von Holstein-Gottorp-Vasa ( 1799- 1877), wykonany również ręką Petera.

.

.

W internecie znalazłem, ponadto, zdjęcie daffingerowskiego oryginału  portretu księżniczki Cecilii von Oldenburg.

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:CeciliaOldenburg.jpg

.

.

Byłoby wielce interesujące poznać dokładne  okoliczności powstania portretów oraz  ich historyczne losy.Pytania – kto i kiedy je zamówił , dlaczego wyszły ze zbiorów rodowych pamiątek , jaka była ich dalsza historia, jak trafiły do Warszawy – pozostaną pewnie bez odpowiedzi.

 

Szanowni Państwo

Przesyłam informację dotyczącą zgłaszania kandydatów do Honorowej Nagrody Hetmana Kolekcjonerów Polskich Jerzego Dunin-Borkowskiego. Załączam również formularz wniosku, który pobrać można także ze strony muzeum (www.muzeumkrosniewice.pl).

Uprzejmie proszę by – jeśli to tylko możliwe – zamieścić poniższą informację na Państwa stronie internetowej.

Z poważaniem
Kazimierz Śwircz, p.o. dyrektora
Muzeum im. J. Dunin-Borkowskiego
Krośniewice, 13.02.2012 r.

W niedzielę 3 czerwca 2012 r. po raz jedenasty zostaną wręczone Honorowe Nagrody Hetmana Kolekcjonerów Polskich Jerzego Dunin-Borkowskiego. Kandydatów do tego prestiżowego wyróżnienia można zgłaszać do 15 kwietnia.

Wszystkie zainteresowane organizacje  kolekcjonerów i muzea prosimy o zgłaszanie swoich kandydatów do Honorowej Nagrody. Rozpatrywane będą wnioski, które nadesłane zostaną do Muzeum im. Jerzego Dunin-Borkowskiego w Krośniewicach do 15 kwietnia br. (decyduje data stempla pocztowego). Można też wniosek przesłać mailem lub faksem, nie później niż 15 kwietnia. W tym przypadku wersja papierowa wniosku, podpisana przez upoważnione osoby, musi trafić do muzeum nie później niż 24 kwietnia. Kapituła
Nagrody zbiera się w celu wyboru laureatów 25 kwietnia na Zamku Królewskim w Warszawie.
Insygnia Nagrody ; pierścienie i dyplomy wręczone zostaną laureatom podczas XI Ogólnopolskiego Święta Kolekcjonerów w dniu 3 czerwca (niedziela).
Formularz wniosku można pobrać poniżej i wypełnić komputerowo, wydrukowany podpisać, lub wydrukować formularz i w całości wypełnić ręcznie. Do wniosku powinny zostać dołączone materiały ilustrujące najważniejsze(!) osiągnięcia kolekcjonerskie kandydata.
W razie pytań i wątpliwości proszę dzwonić na numer 24 2523347. Można też zadawać pytania przez pocztę e-mail: muzeumkrosniewice@wp.pl.

Muzeum im. Jerzego Dunin-Borkowskiego
Plac Wolności 1
99-340 Krośniewice

.

Salonik Muzeum w Krośniewicach- serwantka  z ekspozycją miniatur portretowych

Przeglądając oferte DA Bonhams znalazłem londyńską aukcje   – Israeli Art and Judaica, 29 Feb 2012 London , New Bond Street a na niej prace  Artura Szyka (1894–1951) , polsko – żydowskiego artysty.

Przyznam,że postać  była mi zupełnie obca a oferowany obrazek niewielkich rozmiarów  , nie wzbudził we mnie żadnych pozytywnych  emocji .Jednakże ten rodzaj twórczości znajduje uznanie wśród krytyków sztuki nowoczesnej czego dowiedziałem się przeglądąjc strony internetowe.  Twórczość Artura Szyka  najbardziej znana jest w Stanach Zjednoczonych i Izraelu.

Jedną z jego karykatur zaprezentował na stronie tytułowej-  Magazyn Time /grudzień 1941/.

Lot No: 40

Arthur Szyk (Polish, 1894-1951)
The Jewish fish seller
signed, inscribed and dated ‘Arthur Szyk, London, 1938′ (lower left)
gouache
13.3 x 9.8cm (5 1/4 x 3 7/8in).(image size)
8000/15000 GBP
Na “youtube” znalazłem film z wystawy grafik Artura Szyka , jaka odbyła się w ubiegłym roku w galerii “Stradomskiego Centrum Dialogu”
.

.

30 marca 2012

Aukcja 18 kwietnia

.

Arthur Szyk – Majestic first edition signed lithographs from the renowned miniaturist, created during his final years

Polish-born American artist (1894–1951) best known for his works on Jewish subjects and his anti-Axis illustrations and caricatures during World War II. Illuminating collection of ten first edition lithographs comprising Szyk’s Visual History of Nations series and the Visual History of Flight, each measuring 10 x 11.5, and each beautifully signed in the bottom border in ink. In fine condition, with some light toning to the edges. Images are housed in their original presentation folder. The Visual History of Nations set, which represents the founding member countries of the United Nations, including vibrant images representing the United States of America, Canada, Poland, Great Britain, France, USSR, China, Switzerland, and Israel. This series was commissioned in 1945 by Canadian philatelist and entrepreneur, Kasimir Bileski, with the intent on being used as frontispieces and title pages for a unique international stamp album. Szyk completed only nine of the 60 countries, plus the Visual History of Flight, before his sudden death in 1951. Signed, complete sets are very rare to the marketplace.

W ofercie jednego z francuskich domów aukcyjnych znalazłem  miniaturę opisaną jako praca Józefa Grassiego.Od samego początku wzbudziła ona we mnie  wątpiliwości . Miałem wrażenie ,że spotkałem się już z przedstawioną  scenę damy z gitarą. I okazało się ,że nie pomiliłem się . Grassi jest autorem  dzieła znanego  pod tytułem ” Księżniczka Krystyna Radziwiłł  z gitarą”.

Ten obraz o dużych rozmiarach /206 x 132 cm/ , namalowany olejem na płótnie powstał w Wiedniu w 1795 roku.

Poniżej prezentuje obie prace /miniatura z opisem sprzedawcy/ i zapraszam do dyskusji .

Według mnie miniatura jest słabą  próbą skopiowania Grassiego.

Joseph GRASSY (circa 1758 – 1838)
Portrait de Marie de Rivals
Miniature gouachée.
Signée en bas à gauche. à vue : 15,5 x 11,5 cm

.

.

Grassi, Joseph (1758-1838) – Princess Christine Radziwill with a Guitar

Do dnia uroczystej gali ,organizatorzy konkursu – Polski Internet 2011, utrzymywali w tajemnicy jego rozstrzygnięcie . Będąc w grupie zaproszonych laureatów , pojechałem na uroczystość bez przekonania na dalszy sukces. Rozdanie nagród odbyło się 20 stycznia   na sali bankietowej  Stadionu Miejskiego we Wrocławiu.

A jednak,dzięki waszym głosom mój blog otrzymał wyróżnienie. Byłem bardzo zaskoczony, bowiem nie spodziwałem się, ich aż tylu .

Pozostaje mi  jeszcze raz podziękować wszystkim moim czytelnikom, dzieląc się  dumą i zadowoleniem.

.

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.