Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for Sierpień 2009

                  Na handlowym portalu  Allegro w ostatnich dniach oferowana była miniatura , opisana jako portret cara  Aleksandra I Romanowa / 1777-1825 /. Praca  datowana  jest  na rok  1835 i podpisana monogramem nieznanego mi autora.  Miniatura  przedstawia  monarchę w młodzieńczym wieku  i jest prawdopodobnie, powtórzeniem  wcześniej namalowanego portretu.  Chyba, że portret przedstawia , zgodnie z datowaniem , następcę Alesandra , cara Mikołaja I Romanowa  /1796 – 1855 /.  

 

   

  

all-carall-car1

 

 

 

 

 

 

 

 

  all-car2

Read Full Post »

W poprzednim wpisie dotarliśmy do Italii , dzisiaj – za sprawą portretu papieża Piusa VII przeniesiemy się  do Watykanu. Portret ten ,oczywiście – miniaturowy miałem okazję  zobaczyć podczas ostatniej podróży.

PVII P VII

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..………………………..

Miniatura o średnicy  7 cm, namalowana  na kartonie, posiada inskrypcje we francuskim języku, datowanie na rok 1814 oraz prawdopodobnie  nazwisko twórcy – J.Gommerhalder. Autora nie udało mi się zweryfikować.

13 sierpnia. W dzisiejszej poczcie znalazłem wiadomość ,że błędnie odczytałem nazwisko malarza bowiem w staroniemieckiej pisowni tak pisaną pierwszą literę należy odczytać jak  S  , a poprawne nazwisko brzmi Sommerhalder. W tej sytuacji mamy do czynienia ze szwajcarskim  artystą trojga imion –  Jakob  Joseph  Peter  Sommerhalder.

Pius VII,/ Luigi Barnaba Chiaramonti / ur. 14 sierpnia 1740  we włoskiej Casena , zm. 20 sierpnia 1823 w Rzymie/ – papież  od 14 marca  1800 do 20 lipca 1823.  Sprawowanie godności papieskiej Piusa VII przypadało na burzliwe czasy napoleońskie. Relacje pomiędzy Watykanem a Paryżem pozostawały w tym okresie pełne napięć . Rok  powstania miniatury był ważny  dla obu omawianych postaci.

Napoleon uważał Państwo kościelne za swoje lenno i usiłował manipulować papieżem, jednakże bez oczekiwanego  skutku. W  roku 1808  wojska francuskie zajęły Rzym a w 1809 wcielono Watykan do Francji. 5 lipca 1809  papież został wywieziony do Sawony a w czerwcu 1812 przeniesiono go do Fontainbleau gdzie w 1813  został zmuszony  do podpisania nowego konkordatu.   W kwietniu 1814  Napoleon abdykuje , Papież po uwolnienieniu  24 maja  powraca  do Rzymu.

Chciałbym czytelnikom bloga  przedstawić niełatwe relacje obu stron na tle wcześniejszego  wydarzenia,  jakim było koronowanie Napoleona w 1804 r. Ten chcąc odciąć się od tradycji Burbonów,  za wzór obrał sobie postać Karola Wielkiego. Tysiąc lat od koronacji Karola w Rzymie, Bonaparte pragnął nawiązać do jego spuścizny jednoczącej nie tylko Francuzów. Aby nadać odpowiednią rangę temu wydarzeniu potrzebował tak jak Karol Wielki osoby i autorytetu głowy Kościoła. Z kolei dla Piusa VII uczestnictwo w koronacji Napoleona było wyraźną deklaracją wobec całej Europy. Dlatego negocjacje ze Stolicą Apostolską były trudne i długotrwałe. Papież nie chciał m.in. uczestniczyć w świeckiej części ceremonii. Kolejne nieporozumienie nastąpiło, kiedy oficjalne zaproszenie na koronację dostarczył papieżowi generał francuski, a nie dwóch arcybiskupów, jak tego oczekiwano. Sam papież postawił także na swoim, kiedy zakomunikował, że do Paryża uda się dopiero po święcie Wszystkich Świętych, co zmusiło Napoleona do kolejnego przesunięcia terminu koronacji, pomimo, iż zaproszenia na kolejny, drugi termin – 25 listopada zostały już rozesłane. Ostatecznie stanęło na dacie 2 grudnia 1804 r.
Odpowiednią oprawą koronacji zajął się cały zespół architektów, dekoratorów, krawców i jubilerów. Kostiumy projektował uczeń Davida – malarz i popularny miniaturzysta Jean Baptiste Isabey (1767-1855), a wystrój wnętrz sławna spółka projektantów i architektów: Charles Percier (1764-1838) i Pierre François Léonard Fontaine (1762-1853), którzy rozpowszechnili w architekturze i sztukach dekoracyjnych styl zwany dziś „empirowym”.

Zarówno paryska katedra, jak i jej otoczenie zostało specjalnie przystosowane na tę okazję. Percier i Fontaine wprawdzie naprawili wiele uszkodzeń tego zabytku jakie wyniósł on z czasów rewolucji, jednak nie cofnęli się przed wyburzeniem kilku stojących w pobliżu domów, tak aby otoczenie świątyni pasowało do ich koncepcji. Część fasady Notre-Dame została udekorowana na kształt łuku tryumfalnego, przez który uczestnicy ceremonii wchodzili do wnętrza katedry. W jego dekoracji dominowały cztery kolumny – na dwóch były ukazane postaci – Chlodwiga oraz Karola Wielkiego, a na dwóch kolejnych wymieniono 36 „sławnych miast Francji”. Również wnętrze gotyckiej świątyni spółka architektów przekształciła w duchu „imperialnym”. Dobudowano podesty, baldachim nad tronami, z empor zwieszono gobeliny. Na dekoracjach przewijał się motyw Legii Honorowej, napoleońskie orły i pszczoły. Orzeł był nawiązaniem do czasów rzymskich, a pszczoły do okresu Merowingów. Służyć temu miały także tzw. „karolińskie regalia” jakie miały być obecne podczas ceremonii ustanowienia nowej monarchii. Aby je uzyskać szef Musée des Antiquités et Monuments Français – Alexandre Lenoir rozpoczął w całej Francji gorączkowe poszukiwania zabytków z tego okresu. Wprawdzie związek odnalezionych przedmiotów z Karolem Wielkim był raczej życzeniowy, a w najlepszym razie hipotetyczny, jednak na potrzeby koronacji Bonapartego zostały one specjalnie „odrestaurowane” przez złotnika Martina-Guillame’a Biennais (1764-1843), i nikt nie wątpił iż należały one do władcy Franków. Biennais był także twórcą nowych regaliów cesarskich, w tym wspaniałej korony przypominającej antyczne wieńce rzymskich cezarów. Regalia te miały bowiem także nawiązywać do antycznych i wczesnośredniowiecznych (czytaj – karolińskich) wzorców. Stąd m.in. dla dodania im wiarygodności złotnik umieścił w nich oryginalne starożytne kamee. Napoleonowi zależało na wywarciu silnego wrażenia nie tylko na swych poddanych, ale także opinii międzynarodowej. Dlatego praktycznie nie liczono się z kosztami. Wydatki związane z koronacją i pobytem papieża osiągnęły astronomiczną sumę 20 milionów franków.

ppVII

Sam przebieg ceremonii został dokładnie ustalony podczas długich negocjacji z papieżem. Zamiast wypowiadać cały tekst wyznania wiary i przysięgi gwarantujący ochronę i przywileje kościoła katolickiego, Napoleon kładąc dłoń na Ewangelii wypowiadał jedynie słowo „Profiteor!” czyli „potwierdzam”. Tak samo zostały „przystosowane” teksty modlitw. Zamiast sformułowania, iż papież „osadził” na tronie nowego cesarza użyto określenia „wprowadził”, z kolei szpadę cesarską „wręczył” a nie „darował” itd. Ponieważ ampułka zawierająca święte oleje używane do koronacji królów Francji została rozbita w 1793 r., namaszczenia dokonano zwykłą mirrą. Zresztą sam obrzęd namaszczenia został zredukowany. Cesarz i cesarzowa zostali namaszczeni nie siedmiokrotnie, lecz trzykrotnie (głowę i dłonie). Zgodnie ze zwyczajem, oleje święte otrzeć powinien wielki szambelan, jednak godność ową sprawował były biskup Talleyrand i Pius VII kategorycznie sprzeciwił się jego uczestnictwu w tym sakramencie. Zastąpił go nadworny kapelan cesarza. Wbrew legendzie to, że Napoleon sam się koronował nie było żadną niespodzianką dla papieża. Było to już bowiem wcześniej ustalone.

Po nabożeństwie papież umieścił korony na ołtarzu i tam je pobłogosławił. Stamtąd Napoleon wziął swą koronę, po czym obrócił się ku zebranym i wolno opuścił ją na głowę. Następnie koronował Józefinę.

.

.

Miniatura Napoleona w stroju koronacyjnym -emalia na miedzi -Jean Francois Soiron /1756 -1813/

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Poniżej  zdjęcia  grobowca  Piusa VII  znajdującego się w Bazylice  św.Piotra  w Watykanie.

PiusVII 2

.

16.10.2011

.

.

Frans Xavier Krebs (German, 1770-1845)
A cleric, called Pope Pius VI (1717-1799), in profile to left, wearing red and white robes trimmed with lace and fur, white skull cap on curling brown hair, chin resting on hands clasped in prayer, seated at his desk, contemplating a miniature of the Virgin, a crucifix, inkwell and papers before him.
Watercolour on vellum, signed on the obverse Xav. Krebs. F, gilt-metal mounted rectangular wood frame.
Circular, 68mm (2 11/16in) dia.
Sold for  £432 inclusive of Buyer’s Premium

Lot 254 /400 – 600/

Pape Pie VII (1742-1823).  Portrait miniature peint sur ivoire, de forme ovale, représentant le souverain pontife de profil en prière. Conservé dans un cadre ancien en bois doré.
Travail du début du XIXème siècle. Miniature : H.  : 6, 5 cm – L.  : 6 cm. Cadre : H. : 11 cm – L.  : 10 cm.

Sale on Friday, 4th of november 2011, Russian Art,  Coutau-Begarie – Paris

27.01.2013

.

pius VII

.

El Papa Pío VII  Museo Nacional del Romanticismo

05.03.2014

Pius VII.

Athalante LEGRAND – Ecole française du début du XIXème siècle. J.L DAVID, d’après.
« Le pape Pie VII assis dans un fauteuil » en buste, de face, plaque de porcelaine signée et datée 1823.
21,5 x 17,5 cm , Cadre en bronze doré et ciselé.
.

 

Read Full Post »

Na włoskim  rynku wydawniczym ukazała się nowa książka o miniaturach. Autorka   Elisabetta Accrescimbeni przedstawia  zbiór miniatur z kolekcji Carlo i Lucia Barocchi z Florencji,zawierający 127 w pełni opisanych i zilustrowanych pozycji. Praca zatytułowana jest ” Il colore della memoria.Ritratti in miniatura della Collezione Barocchi.  The Colour of Memory. The Barocchi Collection of  Portrait Miniatures”, Livorno, 2009.


Rozmiar : 27 X 24 cm
Okładka miękka.
Stron 176,
Zdjęć kolorowych  150
Język: włoski i angielski
ISBN 978-88-8347-459-0
Cena  27 euro + koszty wysyłki
Kolekcja zawiera prace wielu  miniaturzystów w tym takich mistrzów jak  Isabey, Smart, Engleheart, Rosalba Carriera, Quaglia i Gigola.
Wydanie katalogu zbiegnie się z wystawą zbiorów ,która zapowiedziana została we Florencji na pażdziernik 2009 r.
Książkę można zamówić u  wydawcy Sillabe w Livorno, Włochy: + 39 0586829931 lub na info@sillabe.it
.
.

Natomiast Metropolitan Museum of Art  przygotowuje na styczeń 2010  roku nową pozycje przedstawiającą zbiory amerykańskiej  miniatury  portretowej .  Publikacja stanowić będzie uzupełnienie ,do wydania z 1996 roku, traktującego o miniaturze europejskiej.

The long-awaited volume on the Metropolitan Museum’s collection of American portrait miniatures will be releasednext January.

American Portrait Miniatures in the Metropolitan Museum of Art

This volume catalogues the world’s most comprehensive collection of American portrait miniatures, ranging in date from the early 18th to the 20th century and representing 155 artists. Jewel-like and intimate, the pieces portray spouses, children, and other loved ones and were usually created for personal use. The Museum’s collection is also significant for its self-portraits by artists and for portraits of notable public figures. Each of the nearly six hundred works is illustrated and described in detail, and a biography and bibliography are provided for each artist. An introductory essay conveys the history of the collection.

About the Author
Carrie Rebora Barratt is Curator, American Paintings and Sculpture, and Manager of The Henry R. Luce Center for the Study of American Art, and Lori Zabar is Research Associate, American Paintings and Sculpture, both at The Metropolitan Museum of Art.

Product Details

• Hardcover: 256 pages
• Publisher: Metropolitan Museum of Art (January 12, 2010)
• Language: English
• ISBN-10: 030014895X
• ISBN-13: 978-0300148954

Product Details

  • Hardcover: 223 pages
  • Publisher: Metropolitan Museum of Art (September 10, 1996)
  • Language: English
  • ISBN-10: 0300086040
  • ISBN-13: 978-0300086041

 

Read Full Post »