Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for the ‘miniatury Polska’ Category

O Pani Lidii Zdzieszyńskiej warszawskiej artystce, która pozostaje jedną z niewielu aktualnie malujących portrety w miniaturze, miałem okazje wspominać na swoim blogu. Dzisiaj czynię to ponownie a jest ku temu okazja wyjątkowa. Pozwoliłem sobie zamówić u Pani Zdzieszyńskiej pracę z wizerunkami  mistrzów pędzla, w większości malarstwa miniaturowego. W dniu wczorajszym odebrałem pracę i…  zaniemówiłem z zachwytu. Dzieło niezwykłej urody i wdzięku. Precyzja rysunku portretowanych postaci  nadzwyczajna.

Wykonane w technice silverpoint , miedzianym rysikiem na barwionym papierowym gruncie , wymiary 18x12cm.

 

 

.

postacie od lewej :
górny rząd : Marcerllo Bacciarelli, Wincenty de Lesseur, Daniel Chodowiecki
środkowy rząd : Stanisław Marszałkiewicz, Elisabeth Vigee-Lebrun, Kazimiera Dąbrowska, Aleksander Orłowski
dolny rząd : Moritz Daffinger, Jan Matejko, Wlastimil Hofman.

https://www.facebook.com/lidiamodernart/?tn-str=k*F

 

 

 

 

 

 

Reklamy

Read Full Post »

W londyńskim DA Sotheby’s odbyła się aukcja „Russian Works of Art, Fabergé and Icons” , na której wystawiono na sprzedaż m.in. trzydzieści portretów w miniaturze. Wysoki poziom artystyczny prac przełożył się na finansowy sukces aukcji. Wśród nazwisk twórców można było znaleźć takie  jak – Heinrich Friedrich Füger, Augustin Ritt,  Vladmir Lukich Borovikovsky.

Nas interesował będzie jednak Pietro de Rossi ( ros. Пётр Осипович Росси), artysta włoskiego pochodzenia ale uznawany za rosyjskiego miniaturzystę. Na aukcji zaprezentowano trzy miniatury jego autorstwa, w tym portret Władysława hr.Pusłowskiego (1801-1859) – członka rodu Pusłowskich, którego znane początki sięgają XVI wieku.

Władysław hr.Pusłowski sprawował funkcje Marszałka Guberni Grodzieńskiej za co został w 1840 roku mianowany kawalerem orderu św. Anny 2 klasy. Po ojcu odziedziczył większość dóbr w guberniach: wileńskiej, mińskiej, kowieńskiej i grodzieńskiej – był panem na Pieskach, Szydłowicach, Tanroginach, Telechanach, Chomsku, Kużyliczynie, Synkowiczach, Knczknryszkach, Puksztanach oraz części Antokola. Był właścicielem wielu ogromnych zakładów fabrycznych koło Słonima i Wilna (min. fabryki sukna, papieru), a także posiadaczem jednej z najlepszych winnic w Margaux  oraz zamku w Alesmes we Francji. W maju 1839 roku poślubił w Petersburgu Genowefę Paulinę Emilię ks. Drucką-Lubecką (1820 – 1867), córkę księcia Ksawerego Drucki-Lubeckiego. Doczekał się 2 synów: Franciszeka Ksawerego hr. Pusłowskiego oraz Zygmunta Władysława Mikołaja hr. Pusłowskiego. Synem Zygmunta był – Ksawery hr. Pusłowski (1875-1968).

Ksawery kontynuował  tradycje kolekcjonerskie swoich przodków a nam jest znany z wystawy miniatur jaka została zorganizowana w 1939 roku  na tle wnętrz jego pałacu w Krakowie.

https://miniatury.wordpress.com/2009/10/14/wystawa-miniatur-w-palacu-hr-puslowskich-w-krakowie/

W katalogu tej wystawy pod pozycją 506 widnieje zdjęcie i opis portretu :

„506. DE ROSSI  PIOTR (1761-1831)  malarz miniatur.
Władysław hr. Pusłowski, marszałek oszmiański (1801- 1859).  W mundurze kapitana „kawalergardów “, czerwonym z niebieskim kołnierzem, na którym „belki“ gwardyjskie srebrne; szlify srebrne.
Mal. na kości, owal: 6,5 x 5,6 cm, oznacz.: „P . de Rossi f.“ . Wł: Ksawery hr. Pusłowski w Kra­kowie”.
.
.
I tenże właśnie portret pojawił się na listopadowej liście aukcyjej DA Sotheby’s.

 

 

.

poz. 315  Pietro de Rossi (1761 – 1831)
PORTRAIT OF COUNT WLADYSLAW JAN ADAM PUSLOWSKI (1801-1859), CIRCA 1825
Watercolour and bodycolour on ivory, four-colour gold mount, chased with leaves and flowers;
signed centre right: P: de Rossi f
.
.
Miniatura uzyskała wysokie przebicie i trafiła zapewne do rosyjskiej kolekcji.

.

Pod adresem  http://www.ejournals.eu/pliki/art/9671/  możemy zapoznać się z interesującym artykułem Pani Katarzyny Bocheńskiej – „Zbiory Pusłowskich – początki formowania się zbioru”.

 

 

Read Full Post »

Wśród miniatur jakie były licytowane 29 listopada 2018 w berlińskim DA Bassenge znalazły cztery, wyjątkowej urody portrety polskie. Dwa z nich to prace Wincentego Lesseura, niezmiernie rzadko pojawiającego się na rynku aukcyjnym, jedna Stanisława Marszałkiewicza oraz miniatura Michała Weixlbauma z jego pobytu w Polsce. Wszystkie zostały sprzedane. Do zakupu portretu Izabeli Czartoryskiej przymierzało się Muzeum Narodowe w Krakowie ale nie wiem z jakim skutkiem.

.

 

……………………………………………………………………………………………

poz. 6900

 

.

Wincenty de Lesseur [1745-1813]

Portret księżnej Izabeli Doroty Fortunaty Czartoryskiej (1746 – 1835) w pasiastym turbanie.
Podpisany i opatrzony datą w lewym dolnym rogu –  „W. L. / 1800”.
Owal, akwarela i gwasz na kości słoniowej. 6,3 x 4,8 cm. 1500/10000

Izabela Czartoryska polska arystokratka doby oświecenia, żona księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego. Po utracie przez Polskę niepodległości utworzyła pierwsze polskie muzeum w Świątyni Sybilli w Puławach, które wraz ze zbiorami również założonego przez nią w Puławach Domu Gotyckiego stały się zaczątkiem Muzeum Czartoryskich w Krakowie.

.

poz. 6901

 

.

Wincenty de Lesseur [1745-1813]

Portret młodego mężczyzny w historyzującej szacie, z białym, podwójnym kołnierzykiem z koronki, fioletową kurtką, złotym szarfą i czarną pelerynką, na tle pochmurnego nieba.
Podpisany i opatrzony datą w lewym dolnym rogu – „W. L / 1797.”.
Owal, akwarela i gwasz na kości słoniowej. 7,6 x 6,1 cm. 1200/3000

DA Bassenge wskazał, iż sportretowanym może być Lord John Dalrymple, 6. Earl of Stair , który mianowany został  w 1782 roku ambasadorem angielskim w Polsce.

 

poz. 6902

.

Stanisław Marszałkiewicz (1789-1872)

Portret kobiety w czarnym czepku w stylu Tudorów, ozdobiony białymi różami, w czarnej sukni z futerkiem boa oraz trzyrzędowym naszyjniku z pereł na szyi.
Podpisany -„Marszalkiewicz”.  Akwarela i gwasz na kości słoniowej. 10,6 x 8 cm. W pozłacanej oprawie z brązu na drewnianym drewnianym panelu z brązowymi aksamitami. Około 1835 roku. 2000/3750

.

poz. 6908

Michał Weixlbaum (1780-1842)

Portret młodej kobiety w białej sukni z czerwonym szalem oraz złotym grzebieniem w splecionych włosach.
Sygnowany – „Weixlbaum”, okrąg o średnicy 5,6 cm, akwarela i gwasz na kości słoniowej. W ramie z miedzi na prostokątnym panelu z drewna. Około 1815 r. 250/1250

 

 

Read Full Post »

W ostatnich dwóch miesiącach roku pojawiło się na rynku aukcyjnym wiele polskich miniatur, w tym kilka zupełnie wyjątkowych. Przedstawię je czytelnikom bloga w kilku najbliższych postach.

.

 

 

.

Dzisiaj prezentuje portret księcia Michała Ogińskiego, kompozytora i teoretyka muzyki, pamiętnikarza, uczestnika insurekcji kościuszkowskiej, działacza emigracyjnego po upadku Rzeczpospolitej. W naszej narodowej pamięci Ogiński zapisał się jako autor jednego z najbardziej znanych w Polsce polonezów.

 

 

24 grudnia 2018 , poz.810, 4.000

.

Autorem pracy jest miniaturzystka Nanette Rosenzweig-Windisch (1790-1820), uczennica sławnego Heinricha Fugera w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu. Z  życiorysu artystki warto odnotować, iż jej panieńskie nazwisko brzmiało Haas ale swoje wczesne prace podpisywała „Rosenzweig”. Możemy zastanawiać się, czy był to artystyczny, dobrze brzmiący pseudonim ( w dosłownym tłumaczeniu „Rosenzweig” to gałąź róż), czy może nazwisko z pierwszego małżeństwa. Pewnym natomiast jest, że przed rokiem 1804 wychodzi zamąż i swoje prace sygnuje nowym nazwiskiem – Windisch. Potwierdzenie tego faktu znajdujemy w petersburskiej gazecie „Severny Vestnik”, 1804, część III ( Nr 7-9), z której dowiedzieć się można było, że „na wystawie Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (1804) ukazało się pięć miniaturowych portretów nowo przybyłej artystki, pani Windisch”. 

Nanette Rosenzweig-Windisch tworzyła miniaturowe portrety słynnych rodów szlacheckich w Niemczech, Austrii, Polsce i Rosji. W Muzeum Narodowym w Warszawie znajduje się inna miniatura Michała Ogińskiego jej ręki.

http://cyfrowe.mnw.art.pl/dmuseion/docmetadata?id=43462&show_nav=true

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Narodowe Święto Niepodległości to dla nas Polaków jedno z najważniejszych świąt państwowych. Po latach zaborów – niewoli naznaczonej walką, cierpieniem i wysiłkiem wielu pokoleń – nasz kraj odzyskał suwerenność.

Rok 2018 wyznacza rocznicę szczególną – jest to bowiem już setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości.

W następstwie działań zaborców w latach 1772, 1793 i 1795 Rzeczpospolita przestała istnieć na mapie Europy. Walka o odzyskanie niepodległości trwała ponad sto lat i naznaczona była ofiarą krwi przelaną w wojnach napoleońskich, w licznych zrywach niepodległościowych, w powstaniu listopadowym i styczniowym. Marzenia o wolności spełniły się wraz z klęską wszystkich trzech zaborców i zakończeniem I wojny światowej. Odbudowa państwowości była procesem złożonym. 10 listopada 1918 r. powrócił do Warszawy, zwolniony z więzienia w Magdeburgu, Józef Piłsudski. 11 listopada 1918 r. podpisano zawieszenie broni na froncie zachodnim. Dekretem z tego samego dnia Rada Regencyjna oddała Józefowi Piłsudskiemu naczelne dowództwo nad wojskiem, a 14 listopada 1918 r. rozwiązała się, przekazując całą władzę nad tworzącym się państwem Józefowi Piłsudskiemu. Od 16 stycznia 1919 r. funkcje premiera i ministra spraw zagranicznych sprawował Ignacy Jan Paderewski.

Dzień 11 listopada ustanowiony został uroczystym Świętem Niepodległości na mocy ustawy z dnia 23 kwietnia 1937 r. o Święcie Niepodległości. Święto to zostało zniesione po II wojnie światowej , a następnie przywrócone ustawą z dnia 15 lutego 1989 r.

W swoim zbiorze posiadam miniaturowe portrety obu wymienionych bohaterów narodowych.Tegoroczne święto jest najlepszą okazją by je zaprezentować.

 

.

Portret Józefa Piłsudskiego namalowany został przez współczesną miniaturzystkę, Panią Jadwigę Kissel-Barnat w listopadzie 1988 roku. Ciekawostką pozostaje fakt, że portret powstał w rocznicę 70 rocznicy odzyskania niepodległości. Stanowił prezent dla profesora Wojciecha Migockiego (1909-1998) absolwenta Politechniki Lwowskiej, architekta, artysty plastyka; o czym mówi zamieszczona dedykacja.

 

.

Niesygnowana miniatura w oleju Ignacego Paderewskiego  jest ze mną od wielu lat. Inspiracją dla autora był niewątpliwie, bardzo znany portret pianisty wykonany przez Lawrenca Alma-Tadema w 1891 roku. Obraz znajduje się obecnie w zbiorach Muzeum Narodowym w Warszawie.

.

.

 

 

Read Full Post »

 

Decyzję rządu, zatwierdzoną przez cesarza Aleksandra II, w 1861 roku przeniesiono z Petersburga do Moskwy znaczący zbiór książek, monet, rękopisów i innych materiałów etnograficznych i historycznych ze zbioru hrabiego Nikolaja Rumiancewa (1754-1826). Zbiór umieszczony został w Domu Paszkowa, neoklasycystycznej budowli stojącej na wzgórzu z widokiem na zachodnią ścianę Kremla. Muzeum zostało otwarte w maju 1862 roku. Po 1917 roku otrzymało nazwę  Muzeum Rumiancewa (Румянцевский музей).

.

 Dom Paszkowa w XVIII wieku ( wg litografii Gerarda Delabarta).

 

W początkowym okresie muzeum było połączeniem wszystkich moskiewskich zbiorów publicznych, składających się z ośmiu sekcji: rękopisów i rzadkich książek, biblioteki, sztuk pięknych i antyków, zabytków chrześcijańskich, mineralogii, zoologii, numizmatyki i etnografii. Później zbiory mineralogiczne i zoologiczne zostały przeniesione na Uniwersytet Moskiewski. W 1900 r. w muzeum znajdowało się pięć sekcji: biblioteka, dział rękopisów i stare słowiańskie druki książkowe, wydział sztuk pięknych i starożytności klasycznej, wydział etnografii i wydział antyków. Po 1917 roku wszystkie sekcje zaczęły szybko rosnąć, ponieważ prywatne kolekcje zostały skonfiskowane i przeniesione muzeum. Wkrótce nie było wystarczająco dużo miejsca na przejęte przedmioty. W 1922 r. kolekcja obrazów zachodnioeuropejskich artystów została przeniesiona do moskiewskiego Muzeum Sztuk Pięknych. W 1924 r. zarząd naukowy zarządził zamknięcie Muzeum Rumiancewa a jego zbiory zostały rozprowadzane wśród innych muzeów. W Domu Paszkowa przemianowanym na Rosyjską Bibliotekę Publiczną Lenina  pozostała jedynie biblioteka.

.

Dom Paszkowa w XIX wieku (Пашков дом).

.

W kolekcji Nikolaja Rumiancewa znajdowały się polonika a wśród nich prezentowany miniaturowy portret Stanisława Augusta Poniatowskiego.

.

 

http://www.rmuseum.ru/data/catalogue/canvas/rossiya/gtg9504.php

.

W zbiorach znalazł się również portret kanclerza wielkiego litewskiego Joachima Chreptowicza (1729-1812). Ten wielkiej urody olej, autorstwa Józefa Grassiego  znajduje się obecnie w Muzeum Sztuk Pięknych im. Puszkina w Moskwie.

.

 

 

Read Full Post »

 

Rodzina Jagiellonów tuż przed wygaśnięciem Dynastii – miniatury portretowe z warsztatu Lucasa Cranacha Młodszego.
Zapewne na zamówienie Zygmunta Augusta powstał komplet dziesięciu portretów: króla, jego rodziców, żon oraz sióstr. Zestaw miniatur ukazuje członków potężnej niegdyś dynastii w chwili, gdy jej panowanie w Polsce właśnie zbliża się do końca.

W kolekcji Muzeum XX. Czartoryskich w Krakowie znajduje się niezwykły zestaw miniatur: portrety rodziny Jagiellonów, namalowane farbami olejnymi na miedzianych blaszkach, o wymiarach 19,5 na 17,5 cm każda. Dziesięć portretów to kolejno przedstawienia Zygmunta I Starego (1467–1548), Bony Sforzy (1494–1557, Zygmunta II Augusta (1520–1572), jego pierwszej żony Elżbiety Habsburżanki (1526–1545), jego drugiej żony Barbary Radziwiłłówny (1523–1551), jego trzeciej żony Katarzyny Habsburżanki (1533–1572) oraz jego sióstr: Izabeli Jagiellonki (1519–1559), Zofii Jagiellonki (1522–1575), Katarzyny Jagiellonki (1526–1583) i Anny Jagiellonki (1523–1596). Każda z miniatur opatrzona jest sygnaturą warsztatu Cranachów w postaci skrzydlatego węża – taki bowiem herb otrzymał od księcia elektora Fryderyka III Mądrego Wettyna malarz Lucas Cranach Starszy (ok. 1472–1553). Ojcowski warsztat w Wittenberdze prowadził później jego syn Lucas Cranach Młodszy (1515–1586) i to w jego pracowni powstały portrety rodziny Jagiellonów.

Miniatury zostały wykonane z pewnością po roku 1553, gdy Katarzyna Habsburżanka została trzecią żoną Zygmunta Augusta.Prawdopodobnie posłużyły one za wzór do medali, które w 1561 r. wykonał niderlandzki artysta Steven van Herwijck. Oczywiście część tych portretów to wizerunki pośmiertne; najprawdopodobniej zresztą cały komplet malowany był na podstawie wcześniejszych, pojedynczych portretów poszczególnych osób. Wzorem dla portretów Zygmunta I, Bony i Izabeli Jagiellonki mogły być niezachowane do dziś całopostaciowe portrety, których prawdopodobne kopie z wieku XVII znajdują się obecnie w Zamku Królewskim w Warszawie.

Miniatury portretowe rodziny Jagiellonów wykonane w warsztacie Cranacha mogą wydawać nam się dość schematyczne; ujęcia postaci są nieco sztuczne i uproszczone. Jest to jednak niezwykły zabytek: Jagiellonowie zostali sportretowani w komplecie dwóch pokoleń, rodziców i dzieci; łącznie z osobami już nieżyjącymi. Widać zresztą, że zestaw ten jest dobrany z punktu widzenia Zygmunta Augusta: jest tam jego matka (ale brak pierwszej żony Zygmunta I Starego, Barbary Zapolyi, oraz ich córek Anny i Jadwigi), są jego wszystkie żony (ale nie ma małżonków jego sióstr). Niestety, Zygmunt August nigdy nie doczekał się potomstwa z żadną ze swych małżonek i był ostatnim królem Polski z potężnej dynastii Jagiellonów. Gdy miniatury te były malowane, nikt nie wiedział jeszcze, że przyszłością kraju są dwie niepozorne królewny, sportretowane w dwóch ostatnich przedstawieniach: Anna Jagiellonka będzie bowiem żoną Stefana Batorego, po którym na polskim tronie zasiądzie Zygmunt III Waza, syn Katarzyny Jagiellonki.

Magdalena Łanuszka

http://posztukiwania.pl/

 

 

Read Full Post »

Older Posts »