Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for the ‘miniatury Świat’ Category

 

Dom Aukcyjny Christie’s  wyznaczył na jutro termin aukcji portretów z kolekcji Ernsta Holzscheitera.  Ten wysmakowany zbiór  miniatur ulegnie więc rozproszeniu. Wśród autorów portretów znajdziemy znakomite nazwiska malarzy miniaturowych arcydzieł.

 

Poniżej przedstawiam kilka miniatur ze zbioru kolekcjonera, które mnie podobają najbardziej.

.

.

.

Joseph-Marie Bouton (Franco-Spanish, 1768-1832)
A lady, possibly Baronne Méchin, née Alexandrine-Marie Raoulx (b.c. 1780-1864), in white dress and purple shawl, seated in an interior
Signed ‘Bouton.’ (mid-right)
On ivory
80 mm. diam., octagonal silver-gilt easel-stand frame, engraved ‘par Ch. M. Bouton’ on the reverse

 

.

.

 

Jean-Etienne Liotard (Swiss, 1702-1789)
A young gentleman in blue coat, wearing the badge of the Order of Malta
Signed and dated on the counter-enamel ‘pt. liotard / 1749’
Enamel on copper
Oval, 49 mm. high, cartouche-shaped ormolu frame with tied ribbon surmount

.

 

.

 

François Dumont (French, 1751-1831)
Pierre Simon Benjamin Duvivier (1730-1819), engraver, making a medallion
Signed and dated ‘Dumont / f. l’an. 8.’ (mid-right)
On ivory
84 x 84 mm., gilt-metal frame, inscribed on the reverse ‘P.S.B. Duvivier peint par Franc. Dumont en 1799

.

.

 

 

Ferdinando Quaglia (Italian, 1780-1853)
Ignazio Degotti (d. 1824), celebrated scenographer at the Paris Opéra, seated in a gilded Empire fauteuil carved with lion heads
Signed and dated ‘Quaglia f. 1812.’ (upper right)
On ivory
Rectangular, 217 x 165 mm., gilt-bronze frame

.

.

.

 

.

Joseph-Marie Bouton (Franco-Spanish, 1768-1832)
Félicité-Louise-Julie-Constance de Durfort, Marquise de Beurnonville (1782-1808) in a landscape playing a lyre
Signed ‘Bouton’ (lower left)
On ivory
86 mm. diam., ormolu frame

.

.

 

 

 

Jean-Baptiste Jacques Augustin (French, 1759-1832)
Thérèse Jeanne Marie Hortense de Tardieu, Marquise de Maleyssie, née de Luc (d. 1826), in white dress and red shawl
Signed and dated ‘Augustin. / 1814’ (lower left) and inscribed on the backing card ‘Madame de Maleyssie’
On ivory
78 mm diam., square gilt-bronze frame

.

.

.

Moritz Michael Daffinger (Austrian, 1790-1849)
Lieutenant Botha in black cloak
Signed ‘Daffinger’ (mid-right)
On ivory
Octagonal, 76 x 60 mm., gilt-metal mount in rectangular brown leather panel

 

Z ofertą aukcyjną zapoznać się można pod adresem :  https://www.christies.com/salelanding/index.aspx?lid=1&intsaleid=27714&dt=3720183580&saletitle=

 

 

 

Reklamy

Read Full Post »

 

.

.

Wczorajszy wpis  nie kończy dyskusji na temat rosyjskiej miniatury ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie.

W styczniowym numerze rosyjskiego „Мир музея” 2018 pojawił się artykuł, którego autorem jest Pani Елизавета Соловцова. Sugeruje ona inną atrybucje dla przedstawionych postaci. Sportretowanym generałem ma być – Николай Алексеевич Тучков (1765 – 1812)

Link do artykułu poniżej.

Ciekaw jestem opinii rosyjskich kolegów, którzy zabierali głos w temacie.

MirMus 2018-01 Миниатюристка1

Read Full Post »

W zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie znajduje się bardzo ciekawa miniatura przedstawiająca portret rosyjskiej rodziny. Praca malowana gwaszem na kościanej płytce o wymiarach 14,6 x 20,8 cm nie posiada ustalonego autora ale z wielkim prawdopodobieństwem można przyjąć , że to kopia według obrazu olejnego  Władimira Borowikowskiego (1757-1825).

.

 

.

Z opisu dowiadujemy się , że to „portret zbiorowy rodziny Golicyn (księcia Dymitra Władymirowicza Golicyna ? 1771-1844 lub Aleksandra)”. Atrybucja, przy pierwszej analizie może wydawać się prawdziwa. Książe Dymitr Golicyn – rosyjski generał kawalerii, pisarz wojskowy i polityk w czasach wojen napoleońskich – miał dwie córki, Katarzynę (ur.1802) oraz Natalie (ur.1804). Jeżeli księcia z córkami widzimy po stronie prawej to można przypuszczać, iż po lewej to żona i matka, księżna Tatiana Golicyna.

Wątpliwości pojawiają się z chwilą kiedy chcielibyśmy przyjąć, że datowanie powstania miniatury na rok 1810 jest poprawne. Córki kniazia były wówczas w wieku dziecięcym, miały bowiem 8 i 6 lat. Na portrecie widzimy jednak dużo starsze, eleganckie panny o kobiecych już kształtach.

.

.

Jeżeli więc to nie rodzina Golicynów, to kogo przedstawiają namalowane postacie. Odpowiedź znajdujemy w rosyjskiej książce z 1901 roku, której autorem był książę Mikołaj Michajłowicz.

.

https://books.google.ru/books?id=aKfsBQAAQBAJ&pg=PP11&lpg=PP11&dq=%D0%B3%D0%B5%D0%BD%D0%B5%D1%80%D0%B0%D0%BB+-+%D0%B0%D0%B4%D1%8A%D1%8E%D1%82%D0%B0%D0%BD%D1%82%D1%8B+%D0%B8%D0%BC%D0%BF%D0%B5%D1%80%D0%B0%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B0+%D0%B0%D0%BB%D0%B5%D0%BA%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80%D0%B0+I&source=bl&ots=uo0nHTgW5X&sig=PNp2havRk7-2K-dgCSLrd03oAsA&hl=ru&sa=X&ved=0ahUKEwi6zpLpheHYAhXhbZoKHdBQB7U4ChDoAQguMAI#v=onepage&q&f=false

.

W opracowaniu znajduje się zdjęcie (str.16) naszej miniatury z informacją, że to portret członków rodziny Dołgoruki i przedstawia

 

księżną Anastasię Simonowną Dołgoruki (1755-1827) – ros.Анастасия Симоновна Долгорукова) z dziećmi :

ks.Eleną (1774-1823)- ros.Елена Петровна Толстая (кн. Долгорукова),

ks.Marią (1776-1849) – ros.Мария Петровна Римская-Корсакова (кн. Долгорукова)

ks.Michałem (1780-1808) – ros.князь Михаил Петрович  Долгоруков.

.

Książe Michał Petrowicz Dołroguki przedstawiciel starego i wielce zasłużonego dla Rosji rodu żył tylko 28 lat. Zginął w walce z wojskami szwedzkimi w bitwie pod Edensalmi w 1808r. Jego kariera zapowiadała się znakomicie. Po zabójstwie Pawła I został mianowany adiutantem nowego cara Aleksandra i wszedł do grona jego najbliższych współpracowników. Dosłużył się stopnia generała dywizji. Brał udział w bitwie pod  Austerlitz oraz prawie wszystkich bitwach z wojskami Napoleona w latach 1806-1807.

.

Poniżej kilka miniaturowych portretów ks.Michała.

П.Э.Рокштуль. Портрет М.П. Долгорукова. Миниатюра. c.1800.

Państwowe Muzeum Historyczne w Moskwie.

.

Н.Ф. Дан ( Nicolas-François Dun) – Портрет М.П. Долгорукова. Миниатюра из Романовской коллекции. c.1800

.

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Twórczość  Stanisława Marszałkiewicza (1789 – 1872) przypadała na czasy kiedy niepodległej Polski nie można było znaleźć na mapie Europy. Po rozbiorach Warszawa, w której urodził się, tworzył i zmarł  miniaturzysta, znalazła się w zaborze rosyjskim.

Po wybuchu powstania listopadowego 1830 roku, car Mikołaj I Pawłowicz (Николай I Павлович) do jego stłumienia skierował feldmarszałka Iwana Paskiewicza (Паскевич Иван Федорович). W nagrodę za udaną kampanię pacyfikacyjną oraz lojalność otrzymał szereg odznaczeń państwowych, mianowany został księciem warszawskim i Namiestnikiem Królestwa Polskiego. Paskiewicz otrzymał także dawną  królewszczyznę Homel w guberni mohylewskiej, gdzie wybudował rozległy pałac. Za zgodą cara umieścił na jego terenie sprowadzony z Warszawy pomnik Józefa Poniatowskiego ( kopia tego pomnika stoi obecnie na dziedzińcu pałacu Prezydenckiego).

.

Pałac Homel  na obrazie z epoki – Marcina Zalewskiego.

.

Stanisław Marszałkiewicz wykonał za swojego życia około 1000 miniaturowych portretów. Mistrzowski poziom prac objawiający się wyrazistymi rysunkami, nasyconymi czystymi kolorami oraz umiejętnością  oddania indywidualizmu portretowanych postaci znalazł uznanie ówczesnej krytyki. W Gazecie Warszawskiej nr 181 z dnia 11 lipca 1841r. znalazła się następująca wypowiedź „… jego miniatury są tak modelowane, tyle w nich znać natury, tak są miękko, przyjemnie robione,  z taką znajomością rzeczy światła i cienie są dawane, że rzadki nawet portret, któryby im pod względem sztuki dorównywał zważając na pracę, która tak dobra miniatura kosztuje, dziwimy się, że nasz artysta może ciągle tak wiele, a zawsze dobrych dostarczyć….Widzieliśmy miniatury malarzy francuskich, pan Marszałkiewicz z każdym z nich na równi stoi i w swoim rodzaju jest mistrzem…”.  Ciesząc się taką opinią nie można się dziwić, że zamówienia na miniatury spływały licznie a w gronie zamawiających znajdowali się również rosyjscy dygnitarze. Jednej z nich, portretowi  generała Fryderyka Karola Nesselrode poświęciłem  uwagę w 2008 roku.

 

Dzisiaj zaprezentuje portrety generała Iwana Paszkiewicza i członków jego rodziny. Znajdują się one w dawnej rodzinnej rezydencji w Homlu – dzisiejszym białoruskim muzeum. Liczna kolekcja miniatur  została rozkradziona przez Niemców w czasie ostatniej wojny. Szczęśliwie uratowanych zostało tylko 12 portretów a wśród nich cztery namalowane przez Stanisława Marszałkiewicza.

Po więcej ciekawych informacji o miniaturowych  portretach rodziny Paskiewiczów zapraszam na muzealną stronę : http://www.palacegomel.by/index.php?newsid=461

 Маршалкевич Станислав

.

.

Портрет И.Ф. Паскевича-Эриванского( 1782-1856). После 1834

http://www.palacegomel.by/index.php?newsid=252

 

.

syn – Паскевич Федор Иванович (1823-1903)

http://www.palacegomel.by/index.php?newsid=253

.

.

córka – Графиня Анна Фёдоровна Паскевич (1822—1901). После 1840.

.

.

córka – Александра Фёдоровна Паскевич (1821—1845). После 184o.

 

Read Full Post »

Podczas wizyty w Kopenhadze miałem okazje zwiedzić kilka miejscowych zabytków. Oto krótka relacja z pobytu w Zamku Rosenborg oraz Pałacu Amalienborg, w których znajdziemy zbiory miniatur portretowych.

 

Rosenborg Castle

Zamek Rosenborg uważany jest za jeden z najpiękniejszych zamków królewskich w Europie, i to nie tylko zasługa jego luksusowych wnętrz oraz wyjątkowego bogactwa kolekcji. Mury zamku kryją szereg komnat prezentujących różne style, poczynając od epoki Chrystiana IV, na panowaniu Fryderyka VII kończąc. Najbogatsza pod względem dekoracji jest tak zwana Sala Rycerska, kluczowymi obiektami której są dwa w trony. Trony te  wykorzystywane były przez duńskich monarchów podczas ceremonii koronacyjnych, od lat 1870 po 1940. Tron Króla wykonany jest z marmuru i kła narwala, а tron Królowej – ze srebra. Wokół nich znajdują się heraldyczne symbole królów duńskich – zastygłe w walecznych pozach srebrne lwy.

Drugim najbardziej popularnym wśród turystów zwiedzanym pomieszczeniem  jest Skarbiec Królewski, podzielony na dwa poziomy. Na górnym zobaczyć można kosztowności pochodzące z królewskiego domu: bogato dekorowane laski i szpady; siodła przyozdobione złotem i kamieniami; różnorakie przedmioty codziennego użytku, wykonane ze złota, kamieni szlachetnych oraz kości słoniowej. Dolny poziom poświęcony jest królewskim insygniom koronacyjnym. Mieści się tu także komplet, obecnie wykorzystywany przez królów Danii. Ponadto, skarbiec ten stanowi miejsce schronienia zarówno dla korony Chrystiana IV, zwanej niekiedy najpiękniejszą koroną epoki renesansu, jak i miecza oraz berła, wykonanych w połowie 17 wieku.

Kolekcja miniatur, całkiem okazała, wyeksponowana jest  w kilku zamkowych pomieszczeniach.

.

.

.

.

.

 

.

.

……………………………………………………………………………………………………………………………………..

 

 

 

………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Amalienborg Palace

Amalienborg to oficjalna rezydencja duńskich rodzin królewskich od 1794 roku. Obiekt nazywany jest zimowym pałacem królewskim, ponieważ zwykle jest wykorzystywany przez duńskich monarchów o tej porze roku.
Zespół pałacowy składa się z czterech identycznych XVIII-wiecznych pałaców zbudowanych wokół ośmiokątnego placu i jest jedną z największych atrakcji turystycznych Kopenhagi. Szczególnie oczekiwana jest uroczysta zmiana warty. Codziennie w południe można oglądać gwardzistów królewskich w czarno-niebieskich historycznych mundurach i charakterystycznych czapkach z futra niedźwiedziego, przekazujących posterunek. W niedzielę podczas, obecności królowej w pałacu, zmiana warty ma szczególnie uroczystą oprawę z udziałem wojskowej orkiestry.

W salach udostępnionych dla turystów znajdziemy ekspozycje miniatur portretowych.

.

.

.

.

Read Full Post »

W historii miniatury spotykamy się z portretami miniaturzystów, które w czasach późniejszych odwzorowane zostały ręką innego twórcy. Nie mam na myśli prac fałszerskich  z reguły o niskim poziomie artystycznym, gdzie znajdujemy podrobione sygnatury. Tematem tego krótkiego  wpisu będą prace artystów, którzy mierząc się z poprzednikami pozostawili podpis z własnym nazwiskiem.

Oto trzy przykłady:

1.Moritz Michael Daffinger i jego portret szwedzkiej księżniczki  Cecylii, córki króla Gustava IV Adolfa, powtórzony przez jego ucznia Emanuela Thomasa Petera.

.

Daf.

2.Portret trzech sióstr – hrabianek Thun von Hohenstein, wykonany w 1788 roku przez Friedricha Heinricha Fuegera oraz kopie namalowane przez Wincentego Lesseura z 1792 roku oraz Roberta Kraussa z 1860 roku.

hrabianki

……………………………………………………………………………………………………………………………

Kruss.

25 marca 2017

After Friedrich Heinrich Fuger , Austrian/German (1751 – 1818), Painting on ivory, signed Fuger and dated 1786, 7 x 5 1/4 in. (8 x 13.5 cm),8500CAD, provenance: From the Estate of Victor Von Klarwill

.

3.Portret Adama Potockiego (1822-1872) syna Artura i Zofii z Branickich z Krzeszowic. Oryginał M.M.Daffingera i kopia E.T.Petera. Obie prace w zbiorach MN w Warszawie.

Adam PotockiAdam Potocki. pet n daff

………………………………………………………………………………………………………………………………….

Zaintersowanie dzisiejszym tematem nie pozostaje bez przyczyny.W ostatnim czasie nabyłem miniaturę przdstawiającą kobiecy portret, oprawiony w piękną ramkę ze złoconego brązu. Praca sygnowana jest nazwiskiem Moritza Michaela Daffingera i datowana na rok 1832. Uwieczniona dama, zapewne z wyższych sfer swoich czasów, nie została rozpoznana przez dom aukcyjny, który wystawił miniaturę do sprzedaży.W pierwszych swoich poszukiwaniach znalazłem portret tej samej kobiety w kopii namalowanej przez innego miniaturzystę – Adolfa Theera. Jest on oferowany przez wiedeński antykwariat i niestety również występuje jako anonimowy wizerunek młodej „lady”. Zamieszczam zdjęcia obu prac i zwracam się do Was drodzy przyjaciele i szanowni czytelnicy bloga z prośbą o pomoc w ustaleniu jej tożsamości. Będę wdzięczny za  wszelkie opinie i sugestie pozwalające znaleźć odpowiedź na moje pytanie.

.

daff2

Moritz Michael Daffinger (1790–1849) – akwarela i gwasz na kości słoniowej, sygnowany Daffinger 1832”, wymiary 11.2 x 9 cm. 

.

A.Theer n.Daffinger

Adolf Theer (1811-1868) – akwarela i gwasz na kości słoniowej,sygnowany „Adolf Theer Vienna” ,wymiary 11,6 x 9,2 cm.

Adolf Theer był jednym z trzech braci, malarzy z rodziny Theer.W  1820 roku  razem z Robertem (1808-1863) i Albertem (1815-1902) zaczął doskonalić swoje umiejętności  na Akademii Wiedeńskiej, w tym malarstwo w miniaturze u Moritza Michaela Daffingera.

.

daffa1

M.M Daffinger

.

a-theer2

A.Theer

.

daffab2

M.M Daffinger

.

Theer1

A.Theer

.

daffab

M.M Daffinger

.

Theer2

A.Theer

.

daffad2

M.M Daffinger – sygnatura

.

A.Theer

A.Theer – sygnatura

http://www.altekunst-vienna.com/frontend/scripts/index.php?groupId=0&productId=2406&setMainAreaTemplatePath=mainarea_productdetail.html&query.   
https://www.the-saleroom.com/en-gb/auction-catalogues/bolland-and-marotz/catalogue-id-bum10002/lot-2a18f51d-42d4-454b-8df0-a5d500c33933

.

.

Daffinger, Moritz Michael. 1790 – Wien – 1849. Porträt einer jungen Frau vor Interieur -Hintergrund, dat. 1832. Aquarell u. Gouache auf Elfenbein. Sign. u. dat. seitl. li. „Daffinger 1832”. 11,2 x 9 cm. In vergoldetem Bronzerahmen, hinter Glas gerahmt. – Äußerst qualitätvoll gemaltes halbfiguriges Porträt einer jungen Frau in hellblauem, schulterfreiem Kleid mit gr. Spitzenkragen vor einem schweren, schwarzrotem Brokatvorhang. An der Corsage steckt ein kl. Rosenbukett. Leicht aus der Mitte gerückt hebt sich das hellblaue Kleid und das zartrosa Inkarnat ihrer Haut von der dunklen Schwere des Brokatvorhanges ab. Das Blau der Augen und das Rosa der Wangen spiegeln sich im Kleid bzw. den Rosen wider. Der lockere Pinselstrich von Kleid und Blumen steht im gekonnten Kontrast zu den äußerst feinen Nuancen des Gesichtes und der Schulter. Der Kontrast von zarter Aquarellmalerei und beinahe skizzenhafter Darstellung ist typisch für den Höhepunkt in Daffingers Schaffensphase. Hervorragendes Sammlerstück. Vgl. Schidlof, S. 186 ff, Pl. 149, 150. Slg. Tansey, S.100 ff.

18 marca 2018

 

Eva Aurora Charlotta Karamzin (née Stjernvall) (1 / 7 August 1808 – 13 May 1902). Her better-known names are Princess Aurora Demidova and Aurora Karamzin, titles that were acquired after her first and second marriages, respectively.

She was a Finnis/Swedish philanthropist. She was the founder and supporter of various charities. She was best known as Princess Aurora Demidova and Aurora Karamzina, the names and title she acquired after her first and second marriages, respectively. She was the daughter of Lord Carl Johan Stjernvall, a high official of the Grand Duchy of Finland’s administration, ultimately Governor of the Viipuri Province. Her mother, whom he married in Åbo or Turku on 2 August 1799, Baroness Eva Gustava von Willebrand (1781-1844), a remote niece of Gustav I, King of Sweden. Aurora was appointed a lady-in-waiting of Empress Alexandra Fedorovna the elder, consort to Emperor Nicholas I of Russia and a lady of the bedchamber of their Imperial Majesties Empress Alexandra Feodorovna the younger and Empress Maria Feodorovna. She was made a dame of the Order of Saint Catherine, the highest honor for ladies in Imperial Russia. Evgeny Baratynsky dedicated a poem to her both in Russian and French („Go and breathe inspiration into us, you the namesake of dawn… for whom you will become the sun of happiness?”), as did to her sister Countess Emilia Musin-Pushkin Mikhail Lermontov. she was married in Helsinki on 9 January 1836 to Prince and Count Pavel Nikolaievich Demidov (1798-1840), a scion of a Russian family whose immense wealth was derived from mines in Nizhni Tagilsk, Ural. Her husband died in 1840, and six years later, she married a Russian officer, Colonel Andrei Nikolaievich Karamzin, son of the historian Nikolai Karamzin, who died in the Crimean War in 1854. She was a great benefactor in many cities such as St. Petersburg and Florence.

 

Read Full Post »

 

Na rynku pojawił się portret mężczyzny odznaczonego Orderem Orła Białego.W opisie brakuje  jakichkolwiek informacji ułatwiających identyfikacje. Moje dotychczasowe poszukiwania pozostają bezowocne.

Może wśród  czytelników bloga znajdę pomoc.

 

polrus2

http://www.kunstauktionen-duesseldorf.de/product_info.php?products_id=50142

07 kwietnia 2016

Otrzymałem informacje, że może to być portret Stanisława Kostki Potockiego, który otrzymał order w 1781 roku.

 

Stanisław kostka potocki

 

Stanisław kostka potocki2

 

 

 

 

Read Full Post »

Older Posts »