Feeds:
Wpisy
Komentarze

Kolejny raz przychodzi mi skorygować nieprawidłowe informacje jakie pojawiają się w opisach miniatur portretowych zredagowanych przez wiedeńskiego antykwariusza Borisa Wilnitsky . Ostatnio dyskutowałem z nim na temat formacji wojskowej w jakiej służył  hrabia Aleksander Komar  https://miniatury.wordpress.com/2020/07/31/odnaleziony-portret-hrabiego-aleksandra-komara/ a w 2012 roku dokonałem ustalenia kogo przedstawia oferowany i nie rozpoznany przez galerię portret  https://miniatury.wordpress.com/2012/02/27/nierozpoznana-dama-w-galerii-borisa-wilnitsky/.

W tym opracowaniu prostuję błędnie zidentyfikowaną postać z miniatury znajdującej się w aktualnej ofercie  sprzedażowej antykwariatu. Praca została namalowana we wczesnym okresie twórczości drezdeńskiego miniaturzysty Józefa Sonntaga (1784-1834). Malarz od roku 1805 mieszkał i tworzył w Wiedniu, około 1810 przeniósł się do Warszawy by w 1815 roku ponownie pojawić się w stolicy Austrii. Po dziesięciu latach już na stałe osiadł w Krakowie.

.

.

.

Należy zaznaczyć , że mamy tu do czynienia ze znaną miniaturą Sonntaga, odnotowaną w literaturze z 1911 roku oraz w opracowaniu Leo R. Schidlofa „The Miniature in Europe”. W obu zawarty jest niewiele mówiący opis , iż sportretowana to Gräfin von Beroldingen.

.

Punktem wyjścia moich ustaleń jest postać Paula Josepha von Beroldingen. Ten potomek starej szwajcarskiej rodziny szlacheckiej, urodził się w maju 1754 roku w Gündelhardt . Wychowany został  przez swojego starszego brata Josepha Antona Sigismunda, kanonika w Speyer i Hildesheim, przyjaciela Goethego . Po studiach prawniczych w Getyndze rozpoczął służbę cywilną na dworze Fryderyka Wilhelma , króla Wirtembergii , państwa utworzonego w 1806 roku przez Napoleona Bonaparte. Podniesiony został do rangi hrabiego cesarskiego , otrzymał mianowanie na tajnego radcę i reprezentował Wirtembergię na dworze wiedeńskim. Paul Beroldingen z dużym pragmatyzmem realizował interesy młodego państwa , pomimo zmieniających się konstelacji politycznych. Prowadził politykę ścisłego sprzymierzania się z Austrią i ostrożnego wyczekiwania na Francję. W tych niespokojnych czasach , mimo pojawiających się obaw czy jego przyjazna dla Austrii polityka nie skompromituje Wirtembergii wobec Napoleona , udawało mu się realizować powierzoną mu przez króla misję. Jako ambasador przebywał w Wiedniu do 1817 r. Po śmierci Fryderyka i przejęciu władzy przez jego syna Wilhelma I , Beroldingen zostaje szambelanem królewskiej małżonki Katarzyny – wielkiej księżnej Pawłowny, czwartej córki cara Pawła I . Od 1815 do 1819 był członkiem Zgromadzenia Stanowego Królestwa Wirtembergii. Jako poseł do parlamentu krajowego podpisał dokument konstytucyjny z 1819 r. Otrzymuje za swoje zasługi Wielki Krzyż Wirtembergii.

.

.

Zbliżając się do głównego wątku tematu należy odnotować dane z prywatnego życia Paula Josepha Grafa von Beroldingen.

Był dwukrotnie żonaty. W pierwszym związku z Marią Josephiną  Freiin von Schwarzach (1756-1801) urodziły się dzieci  –  Joseph Ignaz ( 1780-1868 ) , Klemens Franz (1791-1864 ) oraz Luisa ( 1793 – … ) . W drugim związku z Marią Maxymilianą Freiin von Ritter zu Grünstein (1767-1851) na świat przychodzą –  Paul Ignaz ( 1804-1875) , Charlothe Matylda (1807-1880).

W mojej ocenie , na przedstawionym portrecie Sonntag uwiecznił szesnastoletnią wówczas córkę ambasadora Luizę , która przebywała z ojcem na wiedeńskim dworze. Znany jest jej rok urodzenia oraz fakt , iż wyszła za mąż (1814?) za Rudolpha Friedricha Pace v. Friedensberg (1787-1825).

Natomiast w opisie przedstawionym przez antykwariat , czytamy „mamy tu do czynienia z portretem hrabiny Izabeli z Beroldingen (1782-1855) (wówczas jeszcze niezamężnej? czy też portretowanej krótko po ślubie?) wykonanej w 1809 roku w Wiedniu przez mieszkającego tam polskiego miniaturzystę Josefa Sonntaga. Była najstarszą córką posła wirtemberskiego w Wiedniu i wyszła za mąż w tym mieście za austriackiego oficera (od 1835 generał dywizji, od 1844 feldmarszałek porucznik) Anton von Hauer (ten ostatni został nobilitowany do stopnia Freiherra (barona) w 1821 r.)”

Ten lapidarny i niepoparty żadnymi danymi tekst wspomina o pośle wirtemberskim i określa portretowaną jako jego najstarszą córkę Izabelę . Pozostaje to w całkowitej niezgodzie z danymi biograficznymi Paula von Beroldingen , ten bowiem nie miał córki o takim imieniu. Chciałbym poznać logikę przedstawionych informacji ale jestem przekonany, że to niestety powtarzająca się niestaranność Borisa Wilnitsky. 

.

Na pracach po 1825 roku , już z polskiego okresu twórczości , Sonntag sygnował swoje prace nazwiskiem z podwójnym n. Natomiast we wcześniejszym okresie w jego podpisie  znajdowało się pojedyńcze n z tyldą. Taką właśnie sygnaturę widzimy na omawianej miniaturze

.

oraz na innej pozostającej w zbiorach Zamku Królewskiego w Warszawie.

.

.

Kończąc opracowanie dodam , że syn Paula von Beroldingen , Joseph Ignaz był mężem stanu i ministrem spraw zagranicznych Wirtembergii w latach 1823-1848. Tutaj jego portret wykonany przez Moritza Daffingera  – http://www.artnet.com/artists/moritz-michael-daffinger/graf-joseph-ignaz-von-beroldingen-comte-joseph-WZqiBuNRSdhuF7YQRvji_g2

 

 

Statystyka roku 2022

 

.

Kończy się kolejny  rok aktywności na naszym blogu. Powyżej mapka świata ukazująca miejsca z jakich odwiedzali mnie czytelnicy.

Statystki odnotowały 4264 wejść na stronę i 10 316 wyświetleń zamieszczonych opracowań . Zdecydowana większość to czytelnicy z Polski. Liczną grupę stanowili internauci z Europy i Ameryki Północnej.  Ciekawe państwa , skąd zaglądano na łamy portalu  to Korea Południowa , Chiny , Indonezja , Zjednoczone Emiraty Arabskie czy Malezja.  To niezłe wyniki  ale jest jeszcze pole do zagospodarowania. Muszę lepiej zawalczyć o Grenlandię , Chile i Afrykę 🙂

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku.

 

 

Ależ ten czas biegnie.

Kończy się bieżący rok a na jego podsumowanie chciałbym przedstawić miniatury polskie, które pojawiły się na antykwarycznych rynkach i nie znalazły miejsca w publikowanych opracowaniach. Jeżeli umknęła mojej uwadze inna wartościowa praca , proszę o uzupełnienie zestawienia.

 

USA

.

.

August III Sas (1696-1763)

Miniatura niesygnowana , wymiary – 4,1 x 3,6 cm.

.

Francja

.

.

Karol Bechon (1732 – 1812 )

Portrait de la famille URBANOWSKY (Varsovie, 1786)
Grande miniature octogonale, collée sur un fond en papier gris signée et datée en bas à gauche C. Bechon Pinx(it). Warso(w). 1786. 

Hauteur : 10 cm – Largeur : 12,3 cm
Cadre : Hauteur : 23 cm – Longueur : 25 cm

.

Polska

.

 

Para miniatur — Leon Mniszech i Anna Elżbieta Potocka.

Camille Isbert (1822-1911)

Akwarela, gwasz / papier , wymiary każdej pracy :  9,5 x 8 cm , sygnowane i datowane: Camille Isbert 1869.

.

Polska

.

Para miniatur — Karol Mniszech i Eleonora z Cetnerów Mniszchowa.

Johannes Baptiste van Acker (1794 -1863)

Akwarela, gwasz/papier, wymiary w świetle oprawy : 11,5 x 9 cm oraz  9,5 x 7 cm. Miniatura Karola Mniszcha sygnowana i datowana: ‚Van Acker 1828 , w ramach z pracowni Alphonse Giroux w Paryżu.

.

Polska

.

.

Miniatura z portretem Tadeusza Kościuszki

gwasz, kość; owal – wymiar w świetle 9 x 6,8 cm; rama srebrna z panopliami 20 x 16,5 cm;
całość w głębokiej, profilowanej ramce drewnianej, złoconej o wymiarach: 28,5 x 24,5 x 4,9 cm.
Lwów, 1894.
Owalny portrecik Kościuszki ujęty prostokątną, srebrną ramą: po bokach nałożone po dwie spisy skrzyżowane z kosami na sztorc; ponadto nakładki: pod górną krawędzią para owalnych tarczek z orłem w koronie, między nimi na leżącym, promienistym owalu tarczka z napisem: „SIŁA / W / JEDNOŚCI”, ujęta gałązkami lauru i dębu. Nad dolną krawędzią oprawy pośrodku kartusz z orłem bez korony na skrzyżowanych szablach i tarczka z datą: „1794”. Po bokach owale z orłami w koronie, wspartymi na szablach, z tarczkami, na których daty powstań: „1831” i „1863”.
Na odwrocie grawerowana dedykacja: „Pamiątka 100. letniej rocznicy powstania Kościuszkowskiego / Adamowi J. Baczewskiemu. Lwów 1894”.

.

Polska

.

 

 

Portret księcia Stanisława Poniatowskiego (1754-1833). Był to syn Kazimierza, najstarszego brata króla Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz Apolonii z Ustrzyckich.

Miniaturzysta angielski (za Angeliką Kauffmann) XVIII w.

Akwarela, gwasz/kość, 6 x 4 cm ; na odwrociu monogram króla Stanisława Augusta Poniatowskiego; w srebrnej oprawie, na srebrnym łańcuszku dł. 142 cm.

Pochodzenie :

Konstancja Poniatowska (najmłodsze dziecko portretowanego)
kolekcja rodziny Zappi, Włochy
kolekcja prywatna, Włochy

Medalion nie znalazł się przypadkowo w rodzinie Zappi. Stanisław Poniatowski po przeprowadzce do Włoch związał się z dwudziestoletnią wdową Cassandrą Luci i miał z nią piątkę dzieci, w tym córkę Konstancję. Formalnie nie nosiła nazwiska Poniatowska a nazywała się – Costanza Luci. Wyszła za mąż za hrabiego Daniele Zappi .

Portret zakupiony przez Zamek Królewski w Warszawie.54.000PLN

 

Niezbyt często pojawiają się na aukcyjnym rynku polonika jak ta , wykonana przez miśnieńskich mistrzów, niezwykłej urody porcelanowa tabakierka . Została ozdobiona pejzażowymi scenkami rodzajowymi na wszystkich ścianach , podstawie i pokrywie. A po jej otwarciu na wewnętrznej stronie wieczka ukazuje się nam wizerunek Augusta III Sasa (1696-1763).  Świetny portret , prawdopodobnie w oryginalnym ujęciu , nienawiązującym do innych przedstawień monarchy , malarstwa sztalugowego czy też miniaturowego. Miniatura ukazuje  króla Polski w napierśniku z zawieszonym na szyi Orderem Złotego Runa oraz z szarfą i gwiazdą Orderu Orła Białego.

Tabakiera stanowiła ozdobę dzisiejszej aukcji DA Nagel ze Stuttgartu. Powiadomiłem jedno z naszych muzeów o tej ofercie , otrzymując informacje zwrotną, że będą zainteresowani zakupem . Aukcja przy dość zachowawczej cenie wywoławczej skończyła się sukcesem po wielokrotnym przebiciu.

Wymiary puzderka datowanego na środek XVIII wieku – 4,0 x 9.5 x 7,5 cm. 9000 + 32,5% euro

.

.

.

.

.

.

.

Podobną tabakierkę ale z portretem Stanisława Augusta Poniatowskiego przedstawiałem na moim blogu w czerwcu 2011 roku.

.

www.miniatury.wordpress.com/2011/06/15/porcelanowy-stanislaw-august-w-bonhams/

Brak profesjonalizmu w DA Desa Unicum.

Jeden z krajowych domów aukcyjnych wystawił na sprzedaż tabakierę z miniaturowym wizerunkiem kobiety . Z opisu wynika , iż ma być to portret Konstancji Tyszkiewiczowej z Poniatowskich . Mimo że praca nie jest sygnowana DA bez znaku zapytania przypisał ją Augustinowi Dubourgowi (1758-1800). Dalej cytując opis czytamy „w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie znajduje się podobnie ujęty miniaturowy portret Konstancji z Poniatowskich Tyszkiewiczowej, malowany przez Dubourga”.

Trzeba przyznać , że pracownicy DA nie poświęcili wiele czasu by popracować nad tą miniaturą . W Desie Unicum aukcja goni aukcję więc na rzetelność zaczyna go brakować.

A rzecz ma się tak.

Istnieje wspominany w cytacie portret sygnowany przez Dubourga z tym , że przedstawia zupełnie inną osobę, bowiem nie Konstancję a Marię Teresę Tyszkiewiczową z Poniatowskich. Poniżej obie prace. Chciałbym ponadto stwierdzić, że bezkrytyczne przypisywanie licytowanej pracy francuskiemu miniaturzyście jest nadużyciem. Moim zdaniem miniatura zgłoszona do sprzedaży jest dużo słabsza od oryginału , powstała później i nie wyszła spod ręki Augustina Dubourga.

Konstancja Poniatowska (1759-1830 ), córka Kazimierza Poniatowskiego (1721-1800) , brata króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, od 1775 żona Ludwika Tyszkiewicza (1750-1808 )

Maria Teresa Poniatowska (1760-1834 ) , córka Andrzeja Poniatowskiego ( 1734-1773) również brata króla Stanisława Augusta Poniatowskiego , żona Wincentego Tyszkiewicza ( 1757-1816). , siostra księcia Józefa Poniatowskiego.

.

.

27.10.2022

Dzisiaj Desa Unicum , zapewne po moich uwagach, prostuje swój opis dotyczący Konstancji Tyszkiewiczowej. W zmienionym internetowym katalogu pojawia się informacja „wg Augustina Dubourg” . W dniu kiedy pisałem opracowanie wątpliwości nie było. Na potwierdzenie opis zamieszczony w katalogu drukowanym, którego z poziomu palca na klawiaturze zmienić się nie da.

W temacie błędnego opisu postaci na razie się nie wypowiada.

Tansey Miniatures Foundation  zaprasza na III międzynarodową konferencję poświęconą portretom w miniaturze. Spotkanie odbędzie się na Zamku Celle ,w dniach 9-11 września 2022 r.

https://tansey-miniatures.com/en/activities/6993

Wstęp wolny ale należy się zarejestrować.
.
.
.
.

Na jednej z lipcowych aukcji pojawił się miniaturowych wymiarów autoportret Wlastimila Hofmana. Artysta urodzony w Pradze , zdecydowaną część swojego życia spędził w Polsce. Malarstwa uczył się w Krakowie w Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jana Stanisławskiego oraz Jacka Malczewskiego. W latach 1899 – 1901 studiował w paryskiej École des Beaux-Art . W latach 1914 – 1917 mieszkał w Pradze, a do 1920 w Paryżu. W 1920 roku wrócił do Krakowa. W bogatej spuściźnie Hofman pozostawił  liczne autoportrety. Niektóre z nich stanowiły upominki o czym świadczą  zamieszczone dedykacje. I taki upominkowy autoportret znalazł się w ofercie aukcyjnej.

.

 

.

Praca z dobrego , paryskiego okresu , o wymiarach 12,5 x 8,5 cm;  w górnej krawędzi zawiera dedykacje : Wlastimil Hofmann Paryż 1920 / Pannie Ż. W. DETTLOW na pamiątkę. 26400PLN

Obdarowana Łucja Dettlow (Dettloff)  to nieprzeciętna postać świata krakowskiej kultury przełomu wieków . Antoni Waśkowski, bywalec w dworku Dettloffów,  w książce „Znajomi z tamtych czasów” tak m.in. o niej pisał  – „Na Prądniku Czerwonym, w romantycznym dworku, mieszkała  namiętna miłośniczka sztuk pięknych, urocza, bardzo żywa i energiczna panna Łucja Dettloff. Malarze i poeci bywali u niej codziennymi gośćmi: Olga Boznańska, Stanisław Tondos, Włodzimierz i Kazimierz Tetmajerowie, Lucjan Rydel, Wojciech Kossak, Krzesz, Papieski, Rossowski, a z młodych: Samlicki i Rzegociński- a przede wszystkim – Jacek Malczewski […] Panna była niebezpieczną flirciarą. Artyści zawzięcie się w niej kochali, malując ją przy każdej sposobności. W jej zacisznym dworku nastrojowe wieczory przeciągały się nieraz do późna przy winie i dźwiękach fortepianu. Bogata galeria obrazów tej uroczej entuzjastki piękna przeszły później w dużej mierze do zbiorów Muzeum Narodowego w Krakowie. Znajduje się tam świetny portret panny Dettloff malowany przez Olgę Boznańską”. 

 

                                                                                                                                                              Łucja Dettloff (1851- 1936)

.

Więcej informacji na jej temat znajdziemy pod adresem internetowym –  https://stowarzyszenie-absolwentow.uj.edu.pl/z-zycia/kronika-2016/-/journal_content/56_INSTANCE_Df4E/16046903/122593984

 

.

 

.

Wcześniejszy bo z 1918 roku, mało staranny autoportret malarza z dedykacją . Olej na tekturze o wymiarach 15 X 11 cm , datowany  i opisany : za uprzejmość / na pamiątkę / Vlastimil / Hofmann / 1918

.

W tym samym roku Hoffman tworzy inne przedstawienie swojego wizerunku . Świetna praca , najlepsza spośród zaprezentowanych w tym opracowaniu.

.

.

Autoportret w kapeluszu. , 1918 , olej na płótnie ,  36×35,5 cm . 
.
WADDINGTON`S Auctioneers ,Toronto, Canada , 24.11.2022
.
.
.
.
.
VLASTIMIL HOFMANN (1881-1970), POLISH , SELF PORTRAIT, CA. 1926
signed lower right , 33 x 47 cm, CA$ 7800

Provenance:
Private Collection of Mr. Bubela, Ontario, gifted by the artist;
Private Collection, Ontario, gifted from the above to the present owner

 

Dom Aukcyjny Sotheby’s na aukcji jaka miała miejsce w Paryżu , zaprezentował trzy ciekawe polonika. Stanowiły je portrety : księcia Józefa Poniatowskiego, króla Stanisława Augusta oraz księcia Andrzeja Poniatowskiego. Wszystkie te trzy postacie łączyły bardzo bliskie więzy krwi .

Andrzej Poniatowski (1734 -1773) to brat króla  i ojciec ks. Józefa. Historia jego życia jest stosunkowo mało znana pośród licznego grona , członków rodu Poniatowskich. Wynika to z faktu , iż prawie całe swoje życie związał z dworem austriackim. Od młodości oficer armii , by za czasów  panowania Stanisława Augusta stać się jego nieformalnym posłem w Wiedniu.

.

DA Sotheby’s, 15.06.2022, poz 191

 

.

 

 

.

Marcello Bacciarelli

Portrait of the prince Andrzej Poniatowski (1734-1773). Bears a red painted number lower left 63.; signed and dated on the reverse PINXIT BACCIARELLI […] 1778 .Oil on canvas, an oval , 67 x 53 cm.

Portret namalowany już po śmierci należał do serii owalnych wizerunków rodziny Stanisława Augusta. Pochodzi z kolekcji królewskiej , o czym świadczy umieszczony po lewej stronie u dołu , czerwony numer inwentarzowy . Ta wydaje się bezdyskusyjna proweniencja zdecydowała o licytacyjnym sukcesie. Obraz uzyskał wysokie przebicie  a jego sprzedaż zakończyła się na poziomie 81 900 euro.

Ikonografia Andrzeja Poniatowskiego pozostaje bardzo skromna. Znany jest jeszcze pastel autorstwa Pierre-Josepa Lion z roku 1764 , stanowiący prawdopodobnie pierwowzór dla Bacciarellego oraz miniatura nieznanego autorstwa będąca w posiadaniu  Detroit Institute of Arts.

 

.

Obecnie nie jest znanych wiele miniatur portretowych Franciszka Tepy. Artysta z ciekawą biografią , który w czasach swojej aktywności był znanym malarzem związanym ze środowiskiem lwowskim. W latach 1842-46  studiował malarstwo w rodzinnej Akademii Stanowej u Jana Maszkowskiego a później w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu , Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i Paryżu. Malował głównie portrety akwarelowe, miniatury portretowe na kościach słoniowych, obrazy ludowe i orientalistyczne. Obecnie prace artysty znajdują się, m.in. w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, a także w Lwowskiej Galerii Obrazów. W poniżej zamieszczonym artykule jaki ukazał się w Nowym Kurierze Galicyjskim znajdziemy ciekawy opis jego postaci.

.

Franciszek Tepa

.

Muzeum Narodowe w Warszawie

.

.

Portret malarza Leopolda Lofflera , sygnowany „Peint par Teppa / 1845” ,kość słoniowa , gwasz , wymiary 7.9x 6.2 cm

.

Własność prywatna

.

.

.

Portret węgierskiego oficera.

Pojawił się niedawno na polskiej aukcji jako praca anonimowego artysty. Nabywca znalazł pod ramką sygnowanie Franciszka Tepy , o czym zechciał mnie poinformować . Akwarela, gwasz, papier o wymiarach 12,0 x 8,8 cm. 1800

.

Własność prywatna

.


.

.

Portret młodej lwowianki , akwarela na tekturze. Obraz sygnowany na odwrociu , wymiary owalu 20 cm X 14,5 cm.

.

Muzeum Narodowe w Krakowie

.

Autoportret

W naszym Muzeum pojawia się nowe nazwisko artysty, w którego dossier znalazłem portret o wymiarze typowym dla miniatur.

Prac Jana Sobeckiego, bo o nim mowa, nie znamy wiele choć Muzeum Narodowe w Warszawie  posiada ciekawą spuściznę jego aktywności. Szerszych danych biograficznych malarza nie udało mi się ustalić , powtarzam więc te ogólnie znane. 

Jan Ludwik Sobecki pochodził z Radomia, uczył się w Szkole Rysunku Warszawie u Wojciecha Gersona, od 1896r. w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowniach Jacka Malczewskiego i Leona Wyczółkowskiego oraz w Monachium i Petersburgu, gdzie uzyskał dyplom. Później uczył rysunku w Gimnazjum pod wezwaniem św. Wojciecha w Warszawie

W opracowaniu Pani Katarzyny Mączewskiej z lipca 2019 roku , pojawia się nazwisko Sobeckiego w takim kontekście – „Na przełomie lipca i sierpnia 1915 r. w celu zabezpieczenia i uchronienia od zniszczeń zajmowanych dotychczas przez carską administrację budynków stolicy, przy Komitecie Obywatelskim m. Warszawy powstała Komisja Opieki nad Gmachami Publicznymi. Była to wspólna inicjatywa Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości w Warszawie oraz Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, Koła Architektów Stowarzyszenia Techników, Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Towarzystwa Miłośników Historii i Stowarzyszenia Nauczycielstwa Polskiego. Komisja, w której skład weszli konserwatorzy, architekci, rysownicy i fotografowie, zajęła się inwentaryzacją prawie 50 opuszczonych budynków, w tym rezydencji królewskich. Do współpracy zaproszono także istniejącą od nieco ponad roku pracownię instytucji kultury o nazwie Archiwum Ikonograficzne, której przewodniczył Bronisław Gembarzewski. W inwentaryzacji pod kierownictwem Gembarzewskiego udział wzięło pięciu profesjonalnych rysowników: Władysław Sztolcman, Jan Małachowski, Mariusz Maszyński, Jan Sobecki oraz Mieczysław Kotarbiński. Artyści stworzyli akwarelowe rysunki dokumentacyjne detali i wyposażenia ruchomego m.in. rezydencji królewskich (Zamku i Łazienek). W 1916 roku Archiwum, wraz z objęciem przez Gembarzewskiego funkcji dyrektora Muzeum Narodowego m. st. Warszawy (ob. Muzeum Narodowe w Warszawie), zostało przeniesione do Muzeum, następnie weszło w jego strukturę jako autonomiczny dział tej instytucji”.

Poniżej dwa ciekawe linki związane z tym okresem pracy Sobeckiego.

https://cyfrowe.mnw.art.pl/pl/katalog?phrase=Sobecki%2520Jan%2520Ludwik

http://www.varsavianista.pl/index.php/2021/03/25/archiwum-ikonograficzne-bronislawa-gembarzewskiego-i-warszawskie-zabytki/

.

Wykonany przez Jana Sobeckiego portret  (gwasz na tekturze o średnicy 8,5 cm.) znalazł się niedawno na aukcji w Berlinie. Był to wizerunek młodej kobiety opatrzony podpisem artysty oraz datowany 1915 rokiem . Zamieszczona na odwrociu dedykacja w  języku polskim pozostała tajemnicza dla pracowników domu aukcyjnego a dla mnie stała się niezwykle przydatna , bowiem pozwoliła ustalić personalia namalowanej kobiety.

W tym miejscu muszę przekazać podziękowania i uznanie dla członków FB grupy – Poradnik kolekcjonera, którzy wydatnie mi w tych ustaleniach pomogli. 

 

 

.

.

Na miniaturze uwieczniona została  Emilia Żerańska z domu Płachecka. Urodziła się w roku 1893 a w czerwcu 1915 wyszła za mąż za Stanisława Emeryka Żerańskiego (1883-1948) . Małżeństwo nie przetrwało próby czasu i rozpadło się. 

Z zachowanego aktu ślubu, możemy dowiedzieć , iż :

„Wydarzyło się w Warszawie, w parafii Św. Aleksandra 15/28 czerwca 1915 roku o godzinie 16. Obwieszczamy, iż w obecności pełnoletnich mieszkańców Warszawy – kapitalisty Leopolda Płacheckiego i weterynarza Stefana Płacheckiego w dniu dzisiejszym odbył się ślub pomiędzy Stanisławem Emerykiem dwóch imion Żerańskim, 31 letnim kawalerem, prywatnym urzędnikiem urodzonym we wsi i parafii powiatu radomskiego, synem Ludwika i Marianny z domu Wietrzykowska, małżonków Żerańskich i Emilią Płachecką 22 letnią panną przy rodzicach, urodzoną w mieście Berdyczew, córką Leopolda i Heleny z domu Doborska, małżonków Płacheckich. Pan młody i panna młoda są parafianami tejże parafii. On mieszka przy ulicy Wiejskiej pod nr 1724. Ona przy ulicy Sadowej pod nr 5979. Przed ślubem były trzykrotnie zapowiedzi: 13, 20 i 27 czerwca. Ślubu udzielił Ksiądz Andrzej Jóźwik”.

https://www.auktion-dannenberg.de/en/l/663139/sobecki_jan_ludwik_1876_polen_1933?q=sobecki&currentpos=1.

.

Desa Unicum – 2011.

.

olej/tektura, 17 x 10,5 cm , sygnowany i datowany p. d.: ‚J. SOBECKI 33’

 

24.10.2022

.

.

Portret malarza Henryka Grombeckiego(1915) sygn.dat.p.d. J. Sobecki / 17 / XII 1915 , ołówek, papier, 17×11,5 cm (w św.p-p)